آنچه این روند را تقویت میکند، نه یک اتفاق منفرد، بلکه ترکیب چند نیروست که همزمان به نفع طلا چیده شدهاند. شاخص دلار آمریکا با کاهش یک دهم درصدی، فلزات بهادار را برای دارندگان ارزهای دیگر ارزانتر کرد. در کنار این، آمار اشتغال ضعیفتر از انتظار و دادههای تورمی ملایمتر، معادله نرخ بهره را دگرگون کرده است.
بر اساس ابزار فیدواچ گروه سیامای، احتمال افزایش نرخ بهره در نشست سپتامبر فدرال رزرو از 47 درصد ماه گذشته به حدود 30 درصد سقوط کرده است؛ رقمی که برخی گزارشها آن را نزدیک به 40 درصد برآورد میکنند. وقتی انتظار افزایش نرخ بهره فروکش میکند، هزینه نگهداری طلا که بهرهای نصیب دارندهاش نمیکند، سبکتر میشود و جذابیت این فلز برای سرمایهگذاران بالا میرود.
تیم واترر، تحلیلگر ارشد کیسیام تریید، با اشاره به همین منطق میگوید دادههای ضعیف تورم، دلار را زیر فشار گذاشته و فضای حرکت طلا به سمت سطح چهار هزار و 400 دلاری را باز کرده است؛ هرچند به باور او، عبور پایدار از مرز چهار هزار و 500 دلار به تضعیف بیشتر دلار یا عقبنشینی آشکارتر قیمتهای انرژی نیاز خواهد داشت.
با این حال، بازار در بزنگاهی حساس ایستاده و چشمها به صورتجلسه نشست ژوئیه فدرال رزرو دوخته شده که قرار است چهارشنبه منتشر شود. در پس این انتظار، نوعی احتیاط محسوس است. پاتریک کندی از شرکت آلسورس اینوستمنت، به سرمایهگذاران یادآوری میکند که فدرال رزرو در تمام طول سال نرخ بهره را دستنخورده نگه داشته و داده تورمی اخیر نیز تقریباً مطابق انتظار اقتصاددانان بود؛ بنابراین نباید از چرخش فعلی انتظارات، نتیجهگیری بیش از حد کرد.
ابهام درباره مواضع کوین وارش، رئیس جدید فدرال رزرو، نیز بر این تردید افزوده است؛ یوجینا میکولیاک از گروه بیتوپرایم، پیامهای اولیه او را محتاطانه و اغلب مبهم توصیف کرده و همین ابهام را عاملی برای خروج بخشی از سرمایه از بازار سهام و ورود آن به طلا میداند
اما شاید پایدارترین ستون این صعود، چیزی فراتر از نوسانهای کوتاهمدت نرخ بهره باشد؛ اشتهای سیریناپذیر بانکهای مرکزی برای طلا. چین در ماه ژوئیه 19.9 تن به ذخایر خود افزود که بیشترین خرید ماهانه این بانک از اواخر 2023 و بیستویکمین ماه متوالی افزایش ذخایر طلاست. گلدمن ساکس انتظار دارد این روند تا پایان سال با آهنگی حدود 60 تن در ماه ادامه یابد، چرا که مدیران ذخایر ارزی در حال متنوعسازی داراییها و کاهش وابستگی به دلارند.
پیپا مالمگرن، دستیار ویژه پیشین جورج بوش، این رفتار را نشانه تداوم فرسایش اعتماد به ارزهای فیات میخواند و با عبارتی موجز جمعبندی میکند: طلا، طلای جدید است. جان پولسون، مدیر صندوق پوشش ریسکی که بیش از یک دهه بر این فلز سرمایهگذاری کرده، نیز معتقد است طلا هنوز در ابتدای یک روند صعودی بلندمدت قرار دارد و هزینهکرد بیوقفه دولتها و کاهش اعتماد به پول کاغذی، هیچ نشانهای از کند شدن نشان نمیدهد.
این خوشبینی اما سایهای تاریخی نیز بر خود دارد. طلا در 28 ژانویه به رکورد حدود پنج هزار و 589 دلار رسید و سپس بیش از 18 درصد از آن عقب نشست؛ عقبنشینیای که در ابتدای سال، وقتی انتظارات افزایش نرخ بهره اوج گرفت، میلیاردها دلار سرمایه را از صندوقهای طلا بیرون کشید. اکنون سرعت این خروج فروکش کرده و باد دوباره به سمت فلز زرد وزیده است، اما معاملهگران امسال آموختهاند که پیشبینی مسیر این بازار، سختتر از هر زمان دیگری است.
در بازار سایر فلزات نیز همین موج دیده میشود؛ نقره با رشد 1.4 درصدی به 65.53 دلار رسید، پلاتین سه دهم درصد بالا رفت و روی هزار و 752 دلار ایستاد و پالادیوم با جهش 1.6 درصدی به هزار و 333 دلار صعود کرد.
حالا همه نگاهها به صورتجلسه فدرال رزرو و واکنش دلار است. اگر نشانههای تازهای از چرخش سیاست پولی به دست آید، طلا میتواند با عبور از مرز چهار هزار و 400 دلار، گام بلندتری بردارد؛ و اگر بانکهای مرکزی به خریدهای خود ادامه دهند، شاید این بار صعود، پایدارتر از موجهای پیشین باشد.
