در واقع، مقاومت جمهوری اسلامی و گروههای مقاومت به یک نقص اساسی در تفکری اشاره دارد که منجر به این درگیری شد. ایالات متحده و اسرائیل با آغاز کارزار علیه ایران در اواخر فوریه، از نظریهای که سالها توسط طرفداران تغییر نظام در آمریکا و استراتژیستهای اسرائیلی مطرح شده بود، بهره میبردند: واشنگتن با هدف قرار دادن اقتصاد، رهبری، تأسیسات تسلیحاتی و خطوط اصلی تأمین جمهوری اسلامی با نیروی نظامی و تحریمهای اقتصادی میتواند نظام ایران را به طور مهلکی تضعیف کند. با انجام این کار، ضربهای قاطع به متحدان جمهوری اسلامی نیز وارد میشود.
فارن افرز در ادامه نوشت: مسالهای که باید به آن توجه داشت، این است که این محور دیگر به عنوان یک سیستم ساده با نقاط شکست قابل شناسایی سازماندهی نشده است. امروزه، بیشتر شبیه یک شبکه متراکم به هم پیوسته و خودبازتولیدشونده است که در آن دانش، منابع و حتی تصمیمگیری میتواند همزمان در مکانهای مختلف بسیاری تجمیع شود. هنگامی که یک رهبر هدف قرار میگیرد، یک سایت تولیدی یا انبار بمباران میشود، یا یک خط تدارکاتی قطع میشود، گروههای مختلفی که درگیر هستند، خود را وفق میدهند و به سرعت همه را جایگزین میکنند.
این یک ساختار پیچیده و انعطافپذیر است که به آنها اجازه داده است تا در سالهای اخیر خود را با شرایط تطبیق دهند. حتی پس از حملات گسترده علیه حماس و حزبالله توسط اسرائیل در طول جنگ غزه و سقوط بشار اسد در سوریه و حتی پس از حملات هوایی ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران در بهار امسال، این محور تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است.
در نتیجه، واشنگتن دیگر نمیتواند به ابزار همیشگی خود یعنی تشدید فشار سیاسی، تحریمها و حملات نظامی متوسل شود. شکست کامل ایران و گروههای محور مقاومت احتمالاً دور از دسترس است.
نشریه آمریکایی در ادامه به ارائه راهکارهایی برای آنچه محدود کردن تهدید ایران و گروههای مقاومت عنوان میکند، پرداخت و تاکید کرد که شانس موفقیت این کار، اگرچه ممکن است برای بسیاری در ایالات متحده رضایتبخش نباشد اما شانس بسیار بیشتر از استراتژی فعلی حمله مکرر به ایران و امید به فروپاشی جمهوری اسلامی و شبکه متحدانش است.
فارن افرز با بیان اینکه واشنگتن دیگر نمیتواند از فشار سیاسی، تحریمها و حملات نظامی بهره ببرد، خاطر نشان کرد: واقعیت جدید محور مقاومت نیازمند یک استراتژی جدید است. تکیه صرف بر نیروی نظامی و جنگ اقتصادی، تنها منجر به چرخههای مکرر درگیری خواهد شد که میتواند ایالات متحده را به جنگ بیپایان دیگری در خاورمیانه بکشاند. توافقات باید به شکل توافقات ساختاریافته، با هدف ایجاد توافقات سیاسی پایدار در سطح کشور در سراسر منطقه، همراه با دیپلماسی ایالات متحده و ایران باشند.
امید به فروپاشی ایران و متحدانش در منطقه برای نابودی این شبکه قدرتمند کافی نخواهد بود.
