ایمپلنتهای حلزون موجود تنها مشکل «شنیدن» را برطرف میکنند. اما به دلیل سازوکار مبتنی بر زمانبندی ثابت و تعداد محدود الکترودها، همچنان از نظر تفکیک زمانی و توانایی تشخیص گفتار در محیطهای صوتی پیچیده، فاصله قابل توجهی با سامانه طبیعی شنوایی دارند.
این فناوری گامی مهم در تحول بازسازی شنوایی از بازیابی ادراک» به «بازسازی عملکرد به شمار میرود.
شنوایی تنها به گوش وابسته نیست، بلکه عصب شنوایی همانند یک «بزرگراه فوقسریع» وظیفه انتقال سیگنالهای صوتی به مغز را بر عهده دارد. بر اساس این پژوهش، کمشنوایی حسی-عصبی که در اثر آسیب به این مسیر ایجاد میشود، حدود ۳ درصد جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار داده است.
ایمپلنتهای حلزون متداول میتوانند صدا را به سیگنالهای الکتریکی تبدیل کنند، اما برای تکمیل آخرین مرحله انتقال این سیگنالها همچنان به عصب شنوایی سالم بیمار متکی هستند.
اگر عصب شنوایی بهشدت آسیب دیده یا از بین رفته باشد، حتی پیشرفتهترین ایمپلنتهای حلزون نیز کارایی خود را از دست میدهند. این همان چالش دیرینهای است که فناوری جدید تیم تحقیقاتی او برای حل آن طراحی شده است.
دستگاه جدید که از آن با عنوان «رابط نورومورفیک» یاد میشود، فرآیند رمزگذاری طبیعی عصب شنوایی را شبیهسازی میکند و مجموعهای کامل از عملکردها شامل دریافت صدا، رمزگذاری عصبی، پردازش معنایی و تولید خروجی زیستالکتریکی را در قالب یک حلقه عصبی مصنوعی یکپارچه در اختیار دارد.
این سامانه تنها صدا را دریافت نمیکند، بلکه آن را فیلتر، تحلیل و رمزگذاری میکند؛ فرآیندی که به عملکرد طبیعی دستگاه شنوایی شباهت دارد و سپس اطلاعات معنادار را به مغز منتقل میکند.
تحقیقات در زمینه ترمیم عصبی و هوش زیستالهام ادامه خواهد داشت و تلاش میشود فناوریهای اصلی از مرحله آزمایشگاهی به کاربردهای بالینی و بازار منتقل گردد
