شاهد بنی اسدی در روزنامه خراسان نوشت: داشتم به هفتم خرداد و یک فرمان مهم فکر میکردم. رهبرانقلاب جملهای گفتند که هیچ راهِ تفسیری باقی نمیگذاشت: «اختلافات ناموجّه و حتی موجّه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنید.»
برایم سوال شد که طی این دو ماه، این فرمان چه تفاوتی در رفتار مدعیان انحصار انقلاب ایجاد کرد؟ خواستم از آنهایی که هر روز صدایشان در رسانهها و خصوصا صداوسیما بلند است، بپرسم که با این دستور چه کردید؟ یک مورد از اختلافاتی را که به تنازع بدل نکردید، بگویید. یک مورد از قدمهایی را که در راستای وحدت کشور برداشتید، بگویید. واقعا از هفتم خرداد تا به امروز، این جمله به طورمشخص چه تاثیری بر رفتار شما داشته است؟
با دولت اختلاف داشتید؛ تیغ را تیزتر کردید. با رئیس مجلس مسئله داشتید؛ شعارهای زشت را تا خیابان بردید. رأی شورای عالی امنیت ملی را نپسندیدید؛ بهجای حفظ حرمت مرجع امنیت ملی، اصل مرجعی را نشانه رفتید که تصمیمهایش بدون تأیید رهبری اجرا نمیشود. تصمیمی امنیتی درباره مجلس با تشخیص شما سازگار نبود؛ تهدید به تحصن کردید. چطور ممکن است که اینها را بتوان با فرمان فرمانده یکی دانست؟
رهبر انقلاب با عبارت «حتی اختلافات موجّه» راه هر توجیهی برای ادامه اختلافافکنی را بستند. فرض کردند ممکن است شما برای مخالفت خود دلیل داشته باشید. ممکن است واقعاً تصمیمی را نادرست بدانید و از آیندهاش نگران باشید. با وجود این، اجازه ندارید نقد خود را به حمله تبدیل کنید و آن را تا جایی پیش ببرید که رابطه نیروهای درون کشور به خصومت برسد. از هفتم خرداد و این فرمان اساسی، چه فرقی در رفتار شما ایجاد شده است؟
برای یافتن تفاوت، هرچه کارنامهتان را ورق میزنیم به صفحه تازهای نمیرسیم. اگر فرمانی در رفتار مخاطب هیچ تغییری ایجاد نکند، نسبت مخاطب با فرمان چه نام دارد؟ آدم با سخنی که مطابق تشخیص خودش است که به طبع همراه میشود؛ اطاعت در جایی سنجیده میشود که تشخیص، برخلاف میل شما باشد.
سیاست هنر است و نیروهای سیاسی باید نشان دهند اگرچه مرزهای اختلاف را میشناسند، اما بلدند در نقطهای متوقفش کنند. اما نقطه توقف شما کجاست؟ پس از هر اختلاف، اختلاف بعدی آغاز شده است. هر فرصت اتحاد بیشتر، با یک مسئله تازه به تأخیر افتاده است. حتی وقتی خطر جنگ و حمله دشمن میتواند اختلافات ناموجه و موجه را برای مدتی فروبنشاند، شما به سرعت موضوعی برای ازسرگیری نزاع مییابید. حتی موضوعات اجتماعی را هم به مسئله امنیتی و حیثیتی تبدیل میکنید و تصمیمگیران کشور را به چالش میکشانید.
این خالصسازیِ بیپایان علاوه بر تلاشی برای حذف رقبا؛ مرجعیت نهادها را هم تضعیف میکند. شما به هوادارانتان میگویید هر نهادی تا لحظه موافقت با ما مورد قبول است. درواقع شما هواداران خود را به قانون و ساختار وفادار نکردهاید، اعتمادشان را به تشخیص محفل خودتان معطوف کردهاید. آیا این شیوه کنشگری میزان ریسک بالایی برای امنیت اجتماعی و سیاسی ندارد؟ الگوهای رفتاری شما بر اساس منافع ملی است یا منافع محفلی؟ این روزها، روزهای دشواری است و آزمونهای بسیاری نیز در راه خواهد بود. حداقل یکی از اختلافات ناموجّه و حتی موجّهی را که به تنازع و تفرقه تبدیل نکردید بنویسید، شاید بعدتر نیاز به ارائهاش داشته باشید.
