به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، دانشگاه دردهههای اخیر، تحولات گستردهای را تجربه کرده است. از دانشگاه کارآفرین تا دانشگاه جامعهمحور و سپس دانشگاه سبز و تمدنساز، هر نسل از دانشگاه پاسخی به نیازهای جدید بشر بوده است.
اکنون نیز با ظهور هوش مصنوعی و فناوریهای هوشمند، بسیاری معتقدند آموزش عالی در آستانه ورود به مرحلهای تازه قرار گرفته است. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح میشود که دانشگاه ایرانی برای رسیدن به افق ۲۰۵۰ باید چه ویژگیهایی داشته باشد، چه ظرفیتهایی را ایجاد کند و چه اصلاحاتی را در ساختار و سیاستگذاری خود رقم بزند.
ابراهیم مزاری عضو هیئت علمی دانشکده حکمرانی دانشگاه تهران در گفتوگو با خبرنگار ایسکانیوز با نگاهی آیندهنگر، تصویری از دانشگاه آینده ترسیم میکند که در ادامه میخوانید. با توجه به چشمانداز سال ۲۰۵۰، دانشگاههای کشور باید چه ویژگیها و ظرفیتهایی داشته باشند و چه مأموریتهایی را دنبال کنند؟
دنیا در مسیر تکامل نهاد دانشگاه حرکت کرده است. در ابتدا دانشگاهها صرفاً آموزش میدادند؛ استاد داشتند و دانشجو و مأموریت اصلی آنها انتقال دانش بود. پس از آن، دانشگاهها وارد عرصه پژوهش شدند، زیرا به این باور رسیدند که علم، قابل توسعه و قابل کشف است. بنابراین تلاش کردند طبیعت، محیط و جهان پیرامون را بهتر بشناسند.
درمرحله بعد، این نگاه شکل گرفت که علم میتواند به ثروت تبدیل شود و همین موضوع، زمینه شکلگیری دانشگاه کارآفرین را فراهم کرد. اندکی بعد، این اندیشه مطرح شد که دانشگاه نباید تنها با صنعت و دولت ارتباط داشته باشد، بلکه باید با مسائل واقعی جامعه نیز درگیر شود.
به این ترتیب، مفهوم دانشگاه جامعهمحور یا دانشگاه نسل چهارم شکل گرفت.پس از آن، نگاه دیگری به وجود آمد که بر اساس آن، دانشگاه علاوه بر ارتباط با جامعه، صنعت و دولت، باید نسبت به محیط زیست نیز مسئول باشد و در مسیر توسعه پایدار حرکت کند. از همین جا مفهوم دانشگاه سبز یا Green University مطرح شد.
در ادامه، دانشگاههایی مانند مؤسسه فناوری ماساچوست ادعا کردند که دانشگاه میتواند در شکلگیری یک تمدن نقش ایفا کند؛ یعنی بتواند نظام باورها، ارزشها، جهانبینی و روابط اجتماعی را متحول سازد. از همین جا مفهوم دانشگاه تمدنساز شکل گرفت. دراین …
