به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، در ورزشگاههای گلاسکو خبری از شکوه پرخرجی نیست که معمولاً از یک رویداد چندرشتهای انتظار میرود. شهر برای میزبانی این مسابقات از نو ساخته نشده، برج و دهکده عظیم ورزشی تازهای بالا نرفته و چندین ورزشگاه فقط برای ده روز مسابقه ایجاد نشده است. گلاسکو بیشتر به آنچه از قبل داشته تکیه کرده؛ سالنها، پیستها و تجربهای که از میزبانی دوره ۲۰۱۴ باقی مانده بود.
بازیهای این دوره از ۲۳ ژوئیه آغاز شده و تا دوم اوت ادامه دارد. ورزشکاران در ۲۱۵ رویداد مدالی و ده رشته رقابت میکنند. دوومیدانی، شنا، ژیمناستیک هنری، بوکس، جودو، نتبال، وزنهبرداری، دوچرخهسواری، بولینگ روی چمن و بسکتبال سهنفره، بدنه اصلی مسابقات را میسازند. شش رشته نیز رقابتهای ورزشکاران دارای معلولیت را در دل برنامه خود جای دادهاند. در مجموع ۴۷ رویداد پاراورزشی برگزار میشود که گستردهترین برنامه یکپارچه پاراورزشی در تاریخ این بازیها محسوب میشود.
اما رسیدن مسابقات به گلاسکو، داستانی عادی نداشت. ویکتوریا در سال ۲۰۲۲ بهعنوان میزبان معرفی شده بود و قرار بود مسابقات بهجای تمرکز در ملبورن، میان چند شهر منطقهای مانند جیلانگ، بالارات، بندیگو و گیپسلند تقسیم شود. وعده اولیه، رونق اقتصادی، توسعه زیرساختها و ایجاد فرصتهای شغلی بود؛ همان واژههایی که تقریباً در همه پیشنهادهای میزبانی تکرار میشوند.
یک سال بعد، دولت ویکتوریا اعلام کرد هزینهها از برآورد اولیه فراتر رفته و میزبانی دیگر ارزش اقتصادی ندارد. رقم هزینه از حدود ۲٫۶ میلیارد دلار استرالیا به بیش از شش میلیارد دلار رسیده بود. دولت محلی کنار کشید، در حالی که برنامهریزیها آغاز شده و بخشی از هزینهها پرداخت شده بود. گزارش حسابرس ویکتوریا بعداً نشان داد لغو مسابقات بیش از ۵۸۹ میلیون دلار برای این ایالت هزینه داشته است. همان گزارش البته تأکید کرد رقم ۶٫۹ میلیارد دلاری اعلامشده برای برگزاری مسابقات، بیش از اندازه برآورد شده و شفافیت کافی نداشته است.
ویکتوریا پس از انصراف، ۳۸۰ میلیون دلار غرامت پرداخت کرد. حدود ۲۰۰ میلیون دلار از این مبلغ در نهایت برای شکلگیری نسخه گلاسکو در نظر گرفته شد. به این ترتیب، شهری در سوی دیگر جهان با پول حاصل از لغو یک میزبانی، مأمور نجات مسابقاتی شد که …
