گروه اجتماع ایسکانیوز؛ روزی که خانه را ترک کردیم، فقط یک چمدان و یک کولهپشتی برداشتم. همه چیز در خانه ماند؛ قابهای روی دیوار، بشقابهای تزئینی، کتابها، لباسها و ظرفهایی که سالها با ذوق و زحمت خریده بودیم. عجیب بود؛ پانزده سال زندگی مشترک، ناگهان آنقدر کوچک شده بود که در یک چمدان جا شود، و در عین حال آنقدر بزرگ که هیچ جایی برای بردنش وجود نداشت.
آن لحظه هنوز دقیق نمیفهمیدم چه چیزی اینقدر دردناک است. فکر میکردم فقط از ترس مرگ یا آوارگی است. اما بعدها فهمیدم بخشی از درد، مربوط به خودِ اشیا بود؛ نه به خاطر قیمتشان، بلکه به خاطر معنایی که در زندگی من داشتند.
چند روز بعد، وقتی برای بررسی خانه برگشتیم، شروع کردم به پایین آوردن قابها از دیوار. ساعت دیواری، بشقابهای تزئینی و هر چیزی را که دوست داشتم روی زمین گذاشتم تا اگر دوباره موج انفجار آمد، کمتر آسیب ببینند. هنگام انجام این کار، حس عجیبی داشتم؛ انگار داشتم خانه را برای ویرانی احتمالی آماده میکردم. در ظاهر، این فقط جابهجا کردن چند وسیله بود. اما در سطح روانی، ماجرا عمیقتر بود، من داشتم خودم را برای از دست دادن آماده میکردم.
در نظریههای تروما، یکی از مهمترین تجربههای روانی انسان، فروپاشی حس «امنیت بنیادین» است. پیش از تروما، انسان معمولاً با نوعی فرض نانوشته زندگی میکند:
خانه امن است، فردا شبیه امروز خواهد بود و چیزهایی که ساختهایم دوام خواهند داشت.
روان انسان برای ادامه زندگی، به این احساس تداوم نیاز دارد. اما تروما، بهویژه تروماهای جنگی، این پیوستگی را ناگهان میشکنند. جنگ فقط احتمال مرگ را وارد زندگی نمیکند؛ این ایده را وارد ذهن میکند که هر چیزی ممکن است ناگهان از بین برود و وقتی این اتفاق میافتد، رابطه انسان با اشیا هم تغییر میکند.
در نگاه بیرونی، وابستگی به ظرف، قاب عکس یا وسایل خانه ممکن است سطحی یا مادیگرایانه بهنظر برسد. اما در مطالعات تروما، اشیا اغلب بخشی از «تداوم روانی» انسان محسوب میشوند. خانه و وسایلش فقط ابزار زندگی نیستند؛ آنها حافظهاند. هر کدام نشانه بخشی از زمان، تلاش، عشق و هویت فرد هستند.
آن ظرفهای تزئینی برای من فقط چند شیء نبودند. آنها یادآور سالهایی بودند که با سختی پول جمع میکردیم، آرامآرام …
