به گزارش گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، هنوز آفتاب کامل طلوع نکرده بود که خیابانهای اطراف میدان آیینی امام حسین (ع) رنگ و بوی دیگری به خود میگیرند. اینجا تهران است، و در این صبح خاص تهران، کربلای دیگری است. اینجا وعدهگاه تمام کسانی است که قلبشان در بینالحرمین جا مانده، اما پایشان در بند دنیا یا تنگنای تقدیر، در این سوی مرزها گرفتار شده است.
وقتی خبر جاماندگی به گوش میرسد، سنگینی عجیبی بر جان جاماندگان مینشیند. حسرت، واژهای است که در این ایام، در عمق نگاه بسیاری از زائران نرسیده به اربابشان موج میزند. هیچکس منکر نیست؛ هیچچیزی نمیتواند جایگزین آن اتمسفر بیبدیل شود. قرار گرفتن در جو عراق، آن لحظه که چشم بر گنبد منور و نورانی سیدالشهدا (ع) میافتد و جان در تلاطم دیدار صیقل میخورد، چیزی نیست که با کلمات توصیف شود. آنجا، خاک مقدس، خود با آدمی سخن میگوید. …
