به گزارش گروه جامعه ایسکانیوز؛
زنجبیل برای بیشتر مردم یک ادویه آشناست؛ ماده ای تند و معطر که در غذاها، دمنوش ها و بسیاری از درمان های سنتی استفاده می شود. اما سال هاست پژوهشگران به یک ویژگی متفاوت این گیاه توجه کرده اند: آیا ترکیبات موجود در زنجبیل می توانند در مبارزه با التهاب نقش داشته باشند.
یک پژوهش جالب در سال 2016 ایده ای بسیار متفاوت را بررسی کرد. دانشمندان به جای آن که صرفا عصاره یا پودر زنجبیل را مصرف کنند، ذراتی بسیار کوچک از خود زنجبیل استخراج کردند؛ ذراتی در مقیاس نانو که می توانستند پس از مصرف خوراکی، به روده بزرگ برسند.
نتایج آزمایش ها روی سلول ها و مدل های حیوانی، توجه زیادی را به این ایده جلب کرد. البته باید تاکید کرد که این یافته ها هنوز به معنی آن نیست که خوردن زنجبیل می تواند بیماری های التهابی روده را در انسان درمان کند. زنجبیل چگونه به یک نانوذره تبدیل شد؟
پژوهشگران ابتدا زنجبیل تازه را آماده کردند و سپس با استفاده از روش های آزمایشگاهی مانند همگن سازی و سانتریفیوژ با سرعت بالا، ذرات موجود در آن را جدا و خالص کردند.
محصول به دست آمده شامل جمعیتی از نانوذرات مشتق شده از زنجبیل بود که اندازه متوسط آن ها حدود 230 نانومتر گزارش شد. برای تصور این اندازه کافی است بدانیم صدها عدد از این ذرات می توانند در عرض یک تار موی انسان قرار بگیرند.
این ذرات فقط تکه های ساده ای از زنجبیل نبودند. پژوهشگران دریافتند که آن ها حاوی ترکیبات زیست فعال زنجبیل، از جمله 6-gingerol و 6-shogaol، و همچنین لیپیدها و مواد زیستی دیگری هستند. چرا روده بزرگ اهمیت دارد؟
بیماری های التهابی روده، از جمله بیماری کرون و کولیت اولسراتیو، با التهاب مزمن دستگاه گوارش ارتباط دارند. در چنین شرایطی، کنترل التهاب و کمک به ترمیم پوشش روده اهمیت زیادی دارد.
ایده اصلی پژوهشگران این بود که اگر بتوان مواد ضدالتهابی را مستقیما به محل التهاب رساند، شاید بتوان اثر مطلوب را افزایش داد و در عین حال تماس غیرضروری آن ها با سایر قسمت های بدن را کاهش داد.
در آزمایش های انجام شده، نانوذرات مشتق شده از زنجبیل پس از مصرف خوراکی توانستند به شکل موثری روده بزرگ را هدف قرار دهند و عمدتا توسط سلول های پوششی روده و برخی سلول های ایمنی …
