به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، آینده دانشگاه معمولاً با ساختمانهای تازه، آزمایشگاههای جدید یا فناوریهایی که هنوز به کلاس درس راه پیدا نکردهاند تصور میشود؛ اما آیندهنگری دانشگاهی در مقیاس چند دهه، مسئلهای بسیار بزرگتر است.
پرسش این نیست که یک دانشگاه در سالهای آینده چند ساختمان خواهد داشت، بلکه این است که چگونه باید آموزش بدهد، چه پژوهشی تولید کند، با شهر و منطقه چه نسبتی داشته باشد و منابعش را چگونه مصرف کند تا در برابر تغییرات اقتصادی، اجتماعی، فناورانه و محیطزیستی تابآور بماند.
در این راستا ایسکانیوز افق ۲۰۵۰ در برنامهریزی دانشگاه ماساچوست امهرست را بررسی کرده است؛ نه بهعنوان پیشگویی درباره آینده، بلکه بهعنوان تلاشی برای وارد کردن آینده به تصمیمهای امروز.
برنامه جامع کالبدی دانشگاه که در سال ۲۰۱۲ تدوین شد، افقی تا سال ۲۰۵۰ برای توسعه بلندمدت پردیس ترسیم کرد که در ادامه به بررسی چزئیات آن پرداختهایم. دانشگاهی که افقش را تا ۲۰۵۰ کشیده است
بر اساس صفحه رسمی برنامهریزی دانشگاه ماساچوست امهرست، برنامه جامع کالبدی دانشگاه در سال ۲۰۱۲ چارچوب توسعه پردیس را تا سال ۲۰۲۰ و فراتر از آن، تا افق ۲۰۵۰، ترسیم کرده است.
بر اساس این سند، برنامهریزی بلندمدت دانشگاه از یک مسئله ساده شروع شده بود؛ اینکه چگونه میتوان پردیسی را توسعه داد که هم ظرفیت لازم برای آموزش و پژوهش آینده را داشته باشد و هم کیفیت محیطی و اجتماعی خود را از دست ندهد؟ برنامه بیش از یک میلیون فوت مربع فضای جدید را برای نیازهای آموزشی و پژوهشی دهه بعد پیشبینی کرده بود و در عین حال تصویری بلندمدتتر، در حدود هفت میلیون فوت مربع ظرفیت احتمالی اضافه، ترسیم کرد. اما نکته مهمتر از این اعداد، الگویی بود که برای توسعه پیشنهاد شد: پردیسی فشردهتر، متصلتر و کماتلافتر که در آن پیادهروی، استفاده مشترک از منابع، فضاهای باز و همکاری میان افراد و رشتهها بخشی از طراحی آینده دانشگاه باشند. وقتی ساختمان، ابزار مأموریت میشود
بر اساس برنامه جامع دانشگاه، کالبد قرار نیست مستقل از مأموریت علمی دانشگاه رشد کند. در این الگو، فضاهای آموزشی، پژوهشی و اجتماعی باید به گونهای کنار هم قرار گیرند که همکاری، یادگیری خارج از کلاس و فعالیتهای پژوهشی …
