گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، هر فیلمسازی در هر جای دنیا، قبل از کلید زدن فیلماش یک هدف مشخص یا دست کم پررنگتر را دنبال می کند. میخواهد ساختاری متفاوت ترتیب دهد، تمایل دارد فرم تازهای را صورت بندی کند و مصمم است محتوایی خاص ارائه کند، اهتمامش روی تم ویژهای است، تمرکزش روی تعریف دقیق و درست یک داستان است و میخواهد پیامی صادر کند اما سهیل بیرقی برای دست یابی به این اهداف سراغ خط قرمزهایی رفته که بیشتر به نظر میرسد پشت آن دغدغههای سیاسی نهفته است تا دغدغههای هنری.
«بی داد» فیلمی است که در آن دختر جوانی به نام ستی که در تهران زندگی میکند و به موسیقی و خوانندگی علاقه دارد تلاش میکند صدایش شنیده شود، اما با محدودیت اجرای عمومی خوانندگان زن روبهرو است. او خیابانهای تهران را به محل اجرای خود تبدیل میکند و برای رهگذران آواز میخواند. اجراهای خیابانی او بهتدریج مورد توجه قرار میگیرند و ستی در میان بخشی از نسل جوان شناخته میشود و فیلم اجراهای خیابانی ستی در صفحات مجازی وایرال میشود که رفته رفته مشکلات امنیتی برای وی پدید میآورد. …
