بااینحال، به نظر میرسد در بحثهای امروز، گاه میان «کشته شدن»، «مرگ مظلومانه» و «شهادت» خلط مفهومی صورت میگیرد، در حالی که این سه، در سنت فکری شیعه، یک معنا ندارند.
شهید مطهری، بهویژه در حماسه حسینی، شهادت را صرفِ کشته شدن نمیداند؛ بلکه آن را مرگی آگاهانه، اختیاری و در مسیر یک آرمان الهی تعریف میکند. به همین دلیل، عنصر «انتخاب» در مفهوم شهادت نقشی اساسی دارد.
علامه طباطبایی نیز در تفسیر آیه «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ...» بر قید «فی سبیلالله» تأکید میکند؛ یعنی ارزش شهادت تنها در وقوع مرگ نیست، بلکه در جهت، نیت و آگاهیِ کنشگر نهفته است. امامخمینی نیز از «فرهنگ شهادت» بهعنوان فرهنگ ایثار و انتخاب یاد میکند، نه صرفِ کشته شدن.
نکته مهم دیگر آن است که در منابع دینی، میان «اجر شهید» و «عنوان شهید» نیز تفکیکهایی مطرح شده است. ممکن است فردی بهدلیل مظلومیت، خدمت به بندگان خدا یا گرفتار شدن در حوادثی خاص، از پاداش و منزلتی همانند شهید برخوردار باشد؛ اما این امر لزوما به معنای انطباق کامل مفهوم الهیاتیِ شهادت بر او نیست. از همین رو، بهکارگیری این واژه نیازمند دقت مفهومی و پرهیز از تعمیمهای احساسی است.
از سوی دیگر، اگر عنصر آگاهی و انتخاب از مفهوم شهادت حذف شود، مرز میان شهادت و هر نوع مرگ ناشی از ظلم یا خشونت از میان خواهد رفت. در این صورت، شهادت از یک مکتب انسانساز و آرمانمحور به صرفِ توصیفی از نوع مرگ تقلیل مییابد؛ حال آنکه در اندیشه اسلامی، شهادت نه پایان زندگی، بلکه اوج یک مسیر آگاهانه و تجلی وفاداری انسان به حقیقت و ارزشهای الهی است.
برایناساس، هر مرگ مظلومانهای الزاما شهادت به معنای دقیق کلمه نیست. ممکن است انسانی بیگناه و مظلوم، حتی در حملهای غافلگیرانه، جان خود را از دست بدهد؛ اما شهادت، در معنای عمیق و الهیاتی آن، مفهومی فراتر از مقتول شدن است و با آگاهی، اختیار و انتخاب در راه حق پیوند خورده است. از همین منظر، عظمت عاشورا نیز صرفا در چگونگی کشته شدن امامحسین(ع) خلاصه نمیشود، بلکه در چرایی، آگاهی و انتخابی آگاهانه برای ایستادگی در برابر باطل و وفاداری به حقیقت است. آنچه واقعه عاشورا را به الگویی ماندگار در اندیشه شیعی تبدیل میکند، نه فقط مظلومیت و نحوه شهادت امامحسین(ع)، بلکه معنایی است که این انتخاب آگاهانه به جانباختن او میبخشد.
* کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه شیراز
انتهای یادداشت/
