به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، مقدمه آینده آموزش عالی را نمیتوان با معیارهای گذشته ترسیم کرد. دانشگاهی که زمانی تنها محل آموزش و انتقال محفوظات بود، بهتدریج به نهادی پژوهشگر و سپس به مجموعهای تبدیل شد که باید برای جامعه و اقتصاد نیز ارزشآفرینی کند.
اکنون، با شتاب گرفتن تحولات علمی و فناوری، بهویژه ظهور و گسترش هوش مصنوعی، دانشگاهها با مرحلهای تازه مواجهاند؛ مرحلهای که در آن بسیاری از مفروضات گذشته درباره آموزش، اشتغال و حتی نقش استاد و دانشجو در حال تغییر است.
داریوش فرهود که سابقه تحصیل در چند دانشگاه آلمان، فعالیت علمی در حوزه انسانشناسی و ژنتیک و همکاری با سازمان جهانی بهداشت را در کارنامه خود دارد در گفتوگو با ایسکانیوز از گذشته دانشگاه در ایران و جهان تا نسلهای مختلف دانشگاه، از ضعف مهارتآموزی در نظام آموزشی، نقش هوش مصنوعی و اهمیت استقلال مالی دانشگاهها در آینده سخن گفته که در ادامه میخوانید،
فرهود در ابتدا با اشاره به تاریخچه آموزش عالی گفت: آموزش عالی در کشورهای دیگر مراحل مختلفی را طی کرده است. ما در تمام اروپا و کشورهای دیگر، سابقه طولانی دانشگاهی داریم. بنده خودم در سه دانشگاه در آلمان غربی تحصیل کردهام که یکی از آنها حدود ۵۰۰ سال قدمت داشت و دیگری حدود ۶۱۰ سال. یعنی در برخی از این کشورها، سابقه وجود دانشگاه به حدود ۷۰۰ سال میرسد.
اگر بخواهیم از دوره صفویه صحبت کنیم، آنچه وجود داشت بیشتر نظامیهها و مراکزی برای تربیت علمای دینی بود و با مفهوم علم و دانشگاه به معنای امروزی تفاوت داشت. اگر بخواهیم در ایران از نخستین دانشگاه به معنای واقعی کلمه نام ببریم، باید از دارالفنون نام ببریم. دانشگاه یعنی یونیورسیتی؛ یعنی جایی که چندین علم در کنار یکدیگر بتوانند فعالیت کنند. این موضوع نشان میدهد که از همان زمان نیز مسئله همگرایی علوم اهمیت داشته است.
در دنیای امروز، هرکس ممکن است در یک تخصص تا عمق بسیار زیادی پیش برود، اما این بهتنهایی کافی نیست. مهم این است که انسان افق ذهنی باز داشته باشد و بتواند تخصصهای مختلف را در کنار هم قرار دهد. حدود ۱۲۰ سال پیش، زندهیاد امیرکبیر دارالفنون را پایهگذاری کرد. بعد از دارالفنون، دانشگاه خوارزمی شکل گرفت که اگر اشتباه نکنم، ابتدا نام دیگری داشت …
