به گزارش گروه فر هنگ و هنر ایسکانیوز، هفدهم مرداد در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران، به نام روز خبرنگار ثبت شده است؛ روزی که یاد و نام شهید محمود صارمی را زنده نگه میدارد و بهانهای میشود برای ادای احترام به همه آنهایی که کارشان تنها نوشتن خبر نیست، بلکه ایستادن در خط مقدم آگاهیرسانی است. این روز، بیش از آنکه یک مناسبت تقویمی باشد، فرصتی است برای یادآوری جایگاه حرفهای خبرنگارانی که در سختترین شرایط، میان شلوغی، بحران، خطر، بیخوابی و فشارهای گوناگون، تلاش میکنند حقیقت را به مردم برسانند.
خبرنگاری از آن شغلهایی نیست که بتوان آن را تنها با یک عنوان یا کارت شناسایی تعریف کرد. خبرنگار کسی است که باید در لحظههای حساس حاضر باشد؛ وقتی خیابانها شلوغاند، وقتی حادثهای رخ داده، وقتی جنگ، سیل، زلزله، آتشسوزی یا هر بحران دیگری آرامش جامعه را بر هم زده است. خبرنگار در همان زمانی که بسیاری در کنار خانوادههایشان هستند، در سفرند، استراحت میکنند یا از خبرها فقط به عنوان مصرفکننده عبور میکنند، در میدان است تا مطمئن شود مردم درستترین و دقیقترین اطلاعات را دریافت میکنند. این حضور دائمی، این آمادگی همیشگی و این تعهد بیوقفه، جوهره واقعی خبرنگاری است.
شاید یکی از مهمترین چالشهای سالهای اخیر، ظهور افرادی باشد که خود را در قالب بلاگر، انسان رسانه یا فعال رسانهای معرفی میکنند، اما نه آموزش خبرنگاری دیدهاند، نه با اخلاق حرفهای این کار آشنا هستند و نه نسبت خود را با حقیقت بهدرستی میشناسند. این گروه گاه با تکیه بر جذابیت ظاهری، هیجان، سرعت و تولید محتوای عامهپسند، فضای رسانهای را اشباع میکنند و در این میان، شأن و منزلت خبرنگاری را مخدوش میسازند. مسئله البته حضور رسانههای نوین نیست؛ مسئله آن است که هر صدا و هر صفحهای، خبرنگار نیست و هر تولیدکننده محتوا، الزاماً مسئولیت خبرنگاری ندارد.
خبرنگاری با دیدهبانی دقیق واقعیتها آغاز میشود، نه با میل به دیدهشدن. خبرنگار باید بداند که میان پربازدید بودن و درست بودن تفاوتی جدی وجود دارد. او باید بتواند از وسوسه سرعت بیدقت عبور کند، از هیجان بیپشتوانه فاصله بگیرد و از تبدیل شدن به بازتابدهنده بیفکر موجها پرهیز کند. خبرنگار حرفهای، پیش از آنکه چیزی را منتشر کند، میپرسد آیا …
