به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از زنجان؛ در روز اربعین حسینی، موکب خدمترسانی به جاماندگان اربعین با هدف زنده نگهداشتن فرهنگ عاشورا و ایجاد حالوهوایی معنوی برای دلدادگانی که از حضور در کربلا بازماندهاند، برپا شد؛ موکبی که در آن، پذیرایی ساده، برنامههای معنوی و تربیتی و جلوههایی از خدمت خالصانه، روایتگر پیوند عمیق مردم با مکتب امام حسین(ع) بود.اربعین حسینی تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ بلکه رویدادی است که هر سال، میلیونها دل را در مسیر عشق به سیدالشهدا(ع) همراه میکند. در این میان، کسانی که به هر دلیل امکان حضور در کربلا و پیمودن مسیر پیادهروی اربعین را ندارند، تلاش میکنند با برپایی موکبها، خدمت به مردم و زنده نگهداشتن یاد و آرمانهای عاشورا، سهمی در این حرکت بزرگ معنوی داشته باشند.
در همین راستا، موکب خدمترسانی به جاماندگان اربعین با عنوان «بهنیابت از آقای شهید ایران» برپا شد؛ موکبی که فعالیت خود را بر پایه خدمت، محبت و ارادت به حضرت اباعبدالله الحسین(ع) بنا کرد. خادمان این موکب تلاش کردند با فراهم کردن فضایی صمیمی و معنوی، بخشی از حالوهوای مسیر کربلا را برای دلدادگان حسینی بازآفرینی کنند.
در این موکب، پذیرایی از جاماندگان اربعین با امکاناتی ساده اما نیتی خالصانه انجام شد. هر فنجان چای، هر لقمه پذیرایی و هر خدمتی که به زائران و حاضران ارائه شد، نشانهای از ارادت خادمان به امام حسین(ع) بود؛ خدمتی که ارزش آن نه در ظاهر و گستردگی امکانات، بلکه در نیت و اخلاصی بود که پشت هر اقدام قرار داشت.
موکبداری در فرهنگ اربعین، تنها به تأمین نیازهای اولیه زائران محدود نمیشود؛ بلکه فرصتی برای همدلی، همنشینی و بازخوانی مفاهیم عاشورا است. خادمان این موکب نیز تلاش کردند در کنار پذیرایی، با برگزاری برنامههای معنوی و تربیتی، فضایی فراهم کنند تا حاضران برای لحظاتی از روزمرگی فاصله بگیرند و دلهای خود را با نام و یاد امام حسین(ع) پیوند بزنند.
برگزاری برنامههای معنوی، یادآوری پیام قیام عاشورا و توجه دادن نسل جوان و کودکان به فرهنگ ایثار و فداکاری، از جلوههای مهم این موکب بود. در چنین فضایی، اربعین از یک مراسم مناسبتی فراتر میرود و به بستری برای انتقال ارزشهای دینی، اخلاقی و انسانی به نسلهای آینده تبدیل میشود.
جاماندگان اربعین، اگرچه از نظر جسمانی در مسیر نجف تا کربلا حضور ندارند، اما دلدادگی آنان به امام حسین(ع) در خدمت، نذر، دعا و همراهی با زائران جلوهگر میشود. در واقع، جاماندن از سفر، به معنای جا ماندن از قافله عشق نیست؛ چراکه مسیر حسینی تنها با قدمها پیموده نمیشود، بلکه دلها نیز میتوانند در این راه حرکت کنند.
حضور در موکب و مشارکت در خدمترسانی، برای بسیاری از جاماندگان، راهی برای بیان ارادت و عرض ادب به ساحت سیدالشهدا(ع) است. آنان تلاش میکنند با هر توان و امکانی که در اختیار دارند، چراغ محبت اهلبیت(ع) را روشن نگه دارند و نشان دهند که فاصله جغرافیایی نمیتواند پیوند قلبی انسان با کربلا را کمرنگ کند.
در این موکب، هر فرد به اندازه توان خود در خدمت سهیم شد؛ یکی در آمادهسازی پذیرایی، دیگری در استقبال از حاضران و فردی دیگر در اجرای برنامههای فرهنگی و معنوی. همین مشارکت جمعی، تصویری از همدلی و همراهی را شکل داد که از ویژگیهای برجسته فرهنگ اربعین به شمار میرود.
اما یکی از ماندگارترین صحنههای این موکب، حضور پسربچهای بود که با دستان کوچک و پرمهر خود، کفشهای جاماندگان اربعین را واکس میزد. این تصویر ساده، در نگاه نخست شاید تنها جلوهای از یک خدمت کودکانه به نظر برسد، اما در عمق خود، مفهومی بزرگ از تواضع، محبت و فرهنگ خادمی را به نمایش میگذاشت.
کودکی که در جایگاه خدمت ایستاده بود، بیآنکه ادعایی داشته باشد، به زائران و حاضران احترام میگذاشت و با دستان خود، غبار کفشهای آنان را پاک میکرد. او شاید فرصت حضور در کربلا را نداشت، اما به شیوه خود در مسیر عاشقی قدم برداشت؛ مسیری که در آن، ارزش انسانها به جایگاه اجتماعی یا سن و سال آنان نیست، بلکه به میزان اخلاص و خدمتی است که برای دیگران انجام میدهند.
این صحنه، نمادی از انتقال فرهنگ عاشورا از نسلی به نسل دیگر بود؛ نسلی که از کودکی میآموزد خدمت به مردم، احترام به زائر و محبت به اهلبیت(ع) تنها یک رفتار مقطعی نیست، بلکه بخشی از سبک زندگی مؤمنانه و اخلاق حسینی است. دستان کوچک این کودک، در حقیقت روایتگر پیام بزرگی بود؛ اینکه برای خادم حسین(ع) شدن، نه سنوسال ملاک است و نه امکانات، بلکه دل آماده و نیت خالص کافی است.
گویی هر بار که این کودک کفشی را واکس میزد، بخشی از اندوه جاماندن از کربلا را از دل صاحب آن پاک میکرد. خدمت او اگرچه ساده بود، اما در فضای معنوی موکب، رنگی از زیارت و توسل به خود گرفت و به یکی از تصاویر ماندگار این مراسم تبدیل شد.
موکبهای جاماندگان اربعین، جلوهای از مشارکت مردمی در برپایی آیینهای حسینی هستند. این موکبها به مردم فرصت میدهند تا در کنار عزاداری و سوگواری، با خدمت به یکدیگر، بخشی از پیام عملی عاشورا را تجربه کنند. در این فضا، مفاهیمی مانند ایثار، بخشش، تواضع، همدلی و احترام، نه در قالب شعار، بلکه در رفتار روزمره خادمان و حاضران دیده میشود.
موکب «بهنیابت از آقای شهید ایران» نیز با تکیه بر همین روحیه، تلاش کرد اربعین را به تجربهای جمعی و اثرگذار تبدیل کند؛ تجربهای که در آن، هرکس با سهمی هرچند کوچک، در زنده نگهداشتن نام امام حسین(ع) مشارکت داشت.
در نهایت، آنچه از این موکب در ذهن حاضران باقی میماند، تنها پذیرایی یا اجرای برنامههای معنوی نیست؛ بلکه مجموعهای از تصویرها و احساسهاست: دستی که برای خدمت پیش میآید، کودکی که کفش جاماندگان را واکس میزند، دلی که با شنیدن نام حسین(ع) میلرزد و جمعی که با وجود نرسیدن به کربلا، تلاش میکنند از مسیر عشق و ارادت دور نمانند.
شاید جسم بسیاری از عاشقان، امسال در مسیر پیادهروی اربعین حضور نداشته باشد، اما دلهای آنان همچنان در جاده کربلاست؛ در نذری که با اخلاص آماده میشود، در خدمتی که بیمنت انجام میگیرد و در دعایی که از عمق جان برمیخیزد: خدایا، این خدمت کوچک را از ما بپذیر و نام ما را در زمره عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) ثبت کن.
خبرنگار: محمد صالحی
انتهای پیام./
