به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، سالهاست در ادبیات رسمی آموزش عالی ایران از ضرورت تحول، کاهش تمرکز، آمایش آموزش عالی و نزدیکتر شدن دانشگاه به نیازهای جامعه سخن گفته میشود، اما فاصله میان سیاستگذاری و اجرا همچنان یکی از چالشهای اصلی نظام دانشگاهی کشور است.
از یک سو، دانشگاهها با ساختاری مواجهاند که بخش قابلتوجهی از اختیار تصمیمگیری را در سطوح بالاتر متمرکز کرده و از سوی دیگر، شیوههای سنتی تامین مالی، جذب و ارتقای اعضای هیئت علمی و سنجش عملکرد دانشگاهها، همچنان بر رفتار دانشگاهها تاثیر میگذارد.
یونس رومیانی، عضو هیئت علمی دانشکده حکمرانی دانشگاه تهران، در گفتوگو با ایسکانیوز، از ضرورت عبور از تمرکزگرایی، استقلال مالی، اداری و ساختاری دانشگاهها و اصلاح نظام حکمرانی آموزش عالی سخن گفته که در ادامه میخوانید؛ برای تحول آموزش عالی در سالهای آینده، مهمترین مسئلهای که باید در نظر داشت چیست؟
یکی از مهمترین موضوعاتی که باید مورد توجه قرار بگیرد، مسئله استقلال دانشگاههاست. بهویژه با توجه به شرایطی که اکنون بر نظام دانشگاهی کشور حاکم است، یکی از راهکارهایی که میتواند به دانشگاهها کمک کند و زمینه تحول را فراهم کند، استقلال دانشگاه است.
البته استقلال دانشگاه ابعاد مختلفی دارد. یکی از مهمترین ابعاد آن، استقلال مالی است. ما همیشه یک مثال ساده میزنیم؛ وقتی دانشگاه دستش در جیب دولت است و دولت تمام مخارج آن را تامین میکند، نمیتوان انتظار داشت که دانشگاه کاملا مستقل عمل کند.
طبیعی است که دولت نحوه استخدام، جذب دانشجو ئ اساتید و نحوه توسعه دانشگاه را تعیین کند. در چنین شرایطی، استقلال واقعی ایجاد نمیشود.بنابراین، نخستین عاملی که باید مورد توجه قرار گیرد این است که وابستگی دانشگاهها به بودجه دولتی کاهش پیدا کند.
اکنون در کشور دانشگاههایی داریم که صددرصد به بودجه دولت وابستهاند. یعنی اگر سازمان برنامه و بودجه، برای مثال، اعلام کند که به دلیل درگیری با جنگ یا یک بحران، در این ماه یا شش ماه آینده امکان تامین بودجه دانشگاه را ندارد، دانشگاه عملا با بحران جدی مواجه میشود.
در خوشبینانهترین حالت، برخی دانشگاهها مانند دانشگاه تهران و یکی دو …