به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از همدان؛ غرقشدگی در کودکان حادثهای خاموش، سریع و در بسیاری از موارد قابل پیشگیری است که ممکن است تنها در چند دقیقه و بدون ایجاد سر و صدای قابل توجه رخ دهد؛ موضوعی که ضرورت مراقبت دائمی از کودکان در نزدیکی وان، حوض، استخر، مخازن آب، رودخانهها و دیگر محیطهای آبی را دوچندان میکند.
مریم علیحسینی، کارشناس کودکان مرکز بهداشت ملایر، با اشاره به حادثه دلخراش غرقشدگی یک کودک ۳۴ ماهه در این شهرستان اظهار کرد: وقوع این حادثه بار دیگر اهمیت آگاهیبخشی درباره خطرات محیطهای آبی و رعایت اصول ایمنی برای کودکان را یادآوری کرد.
وی افزود: کودکان بهویژه در سنین زیر پنج سال، به دلیل کنجکاوی، تحرک بالا و نداشتن درک کافی از خطر، بیش از سایر گروههای سنی در معرض غرقشدگی قرار دارند. کودک ممکن است بدون آگاهی از پیامدهای ورود به آب یا نزدیکشدن به مخزن، در مدت کوتاهی خود را در موقعیتی خطرناک قرار دهد.
علیحسینی با اشاره به محلهای پرخطر گفت: این حوادث در روستاها و شهرهای کوچک که حوض، استخر کشاورزی و مخازن آب در حیاط منازل یا نزدیکی محل زندگی وجود دارد، بیشتر دیده میشود، اما محیطهای شهری نیز از خطر غرقشدگی کودکان مصون نیستند.
وی تصریح کرد: وان حمام، استخرهای بادی، سطل و تشت آب، جویها، کانالهای آب، چاههای بدون حفاظ و حتی ظروفی که چند سانتیمتر آب در آنها جمع شده، میتوانند برای کودکان نوپا خطرآفرین باشند.
این کارشناس کودکان یکی از باورهای نادرست درباره غرقشدگی را همراهبودن همیشگی آن با فریاد و دستوپا زدن دانست و گفت: در بیشتر موارد، غرقشدگی کاملاً بیصدا رخ میدهد و کودک توانایی درخواست کمک یا ایجاد سروصدای قابل توجه را ندارد.
وی ادامه داد: اگر مراقب کودک توجه خود را برای چند دقیقه از او بردارد، ممکن است تا زمان بروز شرایط بحرانی متوجه حادثه نشود. به همین دلیل، صرف حضور یک بزرگسال در محیط کافی نیست و نظارت باید مستقیم، مستمر و بدون حواسپرتی باشد.
علیحسینی باور اشتباه دیگر را محدوددانستن خطر به آبهای عمیق عنوان کرد و افزود: برای غرقشدن یک کودک نوپا، تنها پنج تا ۱۰ سانتیمتر آب نیز کافی است. قرارگرفتن صورت کودک در آب میتواند راه تنفس او را مسدود کند، در حالی که توان جسمی لازم برای بلندکردن سر یا تغییر وضعیت را ندارد.
وی با بیان اینکه آموزش شنا بهتنهایی ایمنی کودک را تضمین نمیکند، گفت: کودکان سه یا چهار ساله حتی اگر شنا آموخته باشند، از توان جسمی و قدرت تصمیمگیری کافی برای نجات خود در شرایط اضطراری برخوردار نیستند.
به گفته این کارشناس، عواملی مانند ترس، خستگی، سردی آب، لغزش یا تغییر ناگهانی عمق میتواند کودک را بهسرعت در معرض خطر قرار دهد. از این رو، والدین نباید با اتکا به توانایی شنای کودک، او را بدون نظارت در نزدیکی آب رها کنند.
علیحسینی مهمترین عامل در وقوع بسیاری از موارد غرقشدگی را غفلت لحظهای مراقبان دانست و اظهار کرد: پاسخدادن به تلفن، بازکردن در، رسیدگی به غذا یا گفتوگو با فرد دیگری ممکن است تنها چند دقیقه زمان ببرد، اما همین فاصله کوتاه میتواند به حادثهای جبرانناپذیر منجر شود.
وی تأکید کرد: کودک نباید حتی برای چند ثانیه در کنار آب تنها بماند. در محیطهایی که چند بزرگسال حضور دارند نیز باید مسئولیت مراقبت از کودک بهصورت مشخص به یک نفر سپرده شود تا همه تصور نکنند فرد دیگری مراقب اوست.
کارشناس کودکان مرکز بهداشت ملایر، دسترسی آسان به منابع آب را از دیگر عوامل خطر عنوان کرد و گفت: وان حمام باید بلافاصله پس از استفاده تخلیه شود و کودک حتی برای لحظهای در آن تنها نماند.
وی افزود: سطلها، تشتها و ظروف حاوی آب باید همیشه خالی یا دارای درپوش ایمن باشند. همچنین استخرهای خانگی باید به حصار مناسب و دری مجهز به قفل ایمن مجهز شوند تا کودکان نتوانند بدون همراهی بزرگسال وارد محوطه شوند.
علیحسینی درباره سفرهای تابستانی نیز هشدار داد و اظهار کرد: توقف خانوادهها در کنار رودخانهها، سدها و دیگر منابع طبیعی آب میتواند خطر غرقشدگی را افزایش دهد؛ زیرا عمق آب، شدت جریان و وضعیت بستر ممکن است بهصورت ناگهانی تغییر کند.
وی ادامه داد: ظاهر آرام یک رودخانه یا آبگیر به معنای ایمنبودن آن نیست. وجود گودال، جریان زیرسطحی، لغزندگی سنگها یا تغییر ناگهانی عمق میتواند حتی برای افراد آشنا به شنا خطرآفرین باشد.
این کارشناس آموزش اصول ایمنی متناسب با سن کودک را ضروری دانست و گفت: کودکان باید به زبان ساده بیاموزند که بدون حضور بزرگسال به آب نزدیک نشوند، در اطراف استخر ندوَند و وارد مخازن یا کانالهای آب نشوند.
وی آغاز آموزش شنا در مراکز معتبر و در سن مناسب را نیز از اقدامات مؤثر پیشگیرانه دانست، اما تأکید کرد که آموزش شنا جایگزین نظارت مستقیم والدین و مراقبان نمیشود.
علیحسینی درباره اقدامات لازم پس از وقوع حادثه گفت: در صورت مشاهده غرقشدگی، فرد باید ضمن حفظ آرامش، کودک را در سریعترین زمان ممکن از آب خارج کند و همزمان با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرد.
وی افزود: اگر فرد حاضر در محل، آموزش احیای قلبی ـ ریوی دیده باشد، آغاز سریع احیا میتواند در نجات جان کودک نقش تعیینکنندهای داشته باشد. تأخیر در خارجکردن کودک از آب یا تماس با اورژانس، احتمال آسیبهای جدی را افزایش میدهد.
این کارشناس تأکید کرد: خانوادهها باید پیش از بروز حادثه با اصول کمکهای اولیه و احیای قلبی ـ ریوی آشنا شوند؛ زیرا دقایق نخست پس از غرقشدگی از اهمیت زیادی برخوردار است و اقدامات صحیح میتواند نتیجه حادثه را تغییر دهد.
علیحسینی با بیان اینکه بخش زیادی از حوادث غرقشدگی با رعایت چند اصل ساده قابل پیشگیری است، گفت: نظارت مستمر، ایمنسازی منابع آب، تخلیه ظروف پس از استفاده، حصارکشی استخرها، دفن یا پوشاندن مناسب مخازن و مشخصکردن مسئول مراقبت از کودک، از مهمترین اقدامات پیشگیرانه به شمار میروند.
وی خاطرنشان کرد: حفظ جان کودکان مسئولیتی همگانی است و والدین، مراقبان و همه افرادی که با کودکان سروکار دارند باید خطر محیطهای آبی را جدی بگیرند. غفلت کوتاه ممکن است پیامدی جبرانناپذیر داشته باشد، در حالی که افزایش آگاهی و رعایت اصول ایمنی میتواند از تکرار چنین حوادث تلخی جلوگیری کند.
خبرنگار: نازنین مولائی منظر
انتهای خبر/
![[ولیالله سیف] پیشنیاز اصلاحات اقتصادی](/news/u/2026-08-21/ettelaat-bkfvf.jpg)
