محورهای اصلی این گزارش به شرح زیر است:
۱- تهی شدن شرق آسیا از ناوهای آمریکایی
اعزام آخرین ناو فعال به خلیج فارس، غرب اقیانوس آرام را به منطقه «بدون ناو آمریکا» تبدیل کرده است. مجبور شدن واشنگتن به انتخاب میان دو اقیانوس، نشاندهنده ناکارآمدی راهبردهای موازی و ناتوانی در حفظ حضور همزمان در چند جبهه است.
۲- فرسایش شدید انسانی و بحران روحیه
ناو «آبراهام لینکلن» با شکستن رکورد استقرار مداوم و ۲۵۰ روز حضور بیوقفه در نبرد با ایران، با بحران عمیق خستگی مفرط، افت روحیه و حوادث روحی متعدد میان پرسنل مواجه شده است؛ امری که نشاندهنده رسیدن توان نیروی انسانی آمریکا به نقطه بحرانی است.
۳- از کار افتادن زنجیره پشتیبانی و لجستیک
برخلاف گذشته که پشتیبانی قوی نماد قدرت آمریکا بود، ضربات نبرد با ایران اختلالات شدیدی در مراکز تامین نیرو ایجاد کرده؛ تا جایی که پرسنل نظامی با قطعی آب گرم، خرابی سرویسهای بهداشتی و کمبود شدید اقلام اولیه روبهرو شدهاند.
۴- نقصهای تکنولوژیک و بحران نگهداری
از مجموع ۱۱ ناو آمریکا، تنها ۲ تا ۳ ناو در حالت عملیاتی قرار دارند و مابقی در چرخه تعمیرات طولانی گرفتارند. حتی تکنولوژیهای پیشرفته در ناو «جرالد فورد» به دلیل خرابیهای مکرر کنار گذاشته شده و آمریکا مجبور به بازگشت به سیستمهای قدیمی شده است.
۵- افشای محدودیتِ تعهدات امنیتی برای متحدان
خروج ناوهای آمریکایی از منطقه، به متحدانی مانند ژاپن و فیلیپین ثابت کرد که توان و تعهدات امنیتی آمریکا محدود است و واشنگتن دیگر چتر حمایتی مطمئنی برای آنها محسوب نمیشود.
۶- عقبماندگی ظرفیت صنعتی از اهداف نظامی
درس بزرگ نبرد با ایران این است که پیروزی با تعداد ناوها تعیین نمیشود، بلکه به ظرفیت صنعتی و سرعت تعمیرات وابسته است. واشنگتن اکنون دریافت که توان صنعتیاش پاسخگوی جاهطلبیهای نظامیاش نیست و رقبایش یاد گرفتهاند هزینههای سنگینی را با ابزارهای ارزانتر به آمریکا تحمیل کنند.
۷- جمعبندی
خالی شدن شرق آسیا از ناوهای آمریکایی صورتحسابی است که واشنگتن بابت زیادهخواهیهای خود میپردازد. این گزارش تاکید میکند ادامهی جنگ فرسایشی با ایران، ساختار نظامی و پشتیبانی آمریکا را وارد دورهای از فروپاشی تدریجی و بیبازگشت کرده است.
