۱- ترامپ دیگر گزینه مؤثری ندارد
آتلانتیک مینویسد حملات محدود، تهدید به نابودی ایران و تلاشهای دیپلماتیک ترامپ هیچکدام نتوانستهاند جنگ را به پایان برسانند. به همین دلیل، کاخ سفید اکنون امیدوار است فشار اقتصادی کاری را انجام دهد که زور نظامی نتوانسته است.
۲- تحریمها جای بمباران را گرفتهاند
مشاوران ترامپ با ارائه آمار مربوط به آثار تحریمها بر اقتصاد ایران، او را متقاعد کردهاند که تشدید تحریمها میتواند تهران را وادار به عقبنشینی کند. ترامپ نیز اخیراً مدعی شده که ایران «کاملاً ورشکسته» است.
۳- ایران پیشبینیهای ترامپ را باطل کرد
ترامپ در آغاز جنگ تصور میکرد درگیری حداکثر چند هفته طول میکشد و ایران نیز تنگه هرمز را نخواهد بست. هر دو برآورد اشتباه از آب درآمد. آتلانتیک مینویسد حتی تصور نهادهای اطلاعاتی آمریکا درباره فروپاشی سریع اقتصاد ایران نیز محقق نشد و تهران حاضر است برای حفظ قدرت، فشار اقتصادی سنگینی را تحمل کند.
۴- حمله دوباره برای آمریکا پرریسک است
این کمبود تسلیحات گزینههای ترامپ را محدود کرده است. مقامهای آمریکایی اطمینان ندارند در صورت آغاز حملات گسترده جدید، بتوانند از پایگاهها و متحدان آمریکا در منطقه در برابر پاسخ ایران محافظت کنند. در ماه گذشته نیز یک موشک ایرانی توانست از سامانههای دفاعی عبور کند و به محل استقرار نیروهای آمریکایی در اردن اصابت کند.
۵- راهبرد دست روی دست گذاشتن
آتلانتیک مینویسد ترامپ فعلاً تصمیم گرفته زمان را بهعنوان سلاح خود به کار بگیرد: حملات گسترده جدیدی انجام ندهد، مذاکرات را نیز در اولویت اصلی قرار ندهد و در عوض با تشدید تحریمها و حفظ محاصره دریایی بنادر ایران، اقتصاد تهران را تحت فشار بگذارد. این راهبرد در واقع محصول محدود شدن گزینههای نظامی و دیپلماتیک ترامپ است، نه نشانه موفقیت آنها.
۶- جمعبندی
آتلانتیک راهبرد جدید ترامپ را نه یک پیروزی، بلکه نشانه محدود شدن گزینههای آمریکا توصیف میکند. واشنگتن پس از ناکامی حملات نظامی و مذاکرات، اکنون به فشار اقتصادی و محاصره دریایی پناه برده است.
