این تجهیزات پیشرفته برای دیدن و پایش زمین نیازی به آسمان صاف، آفتابی و نور خورشید ندارند و میتوانند از میان سختترین شرایط آبوهوایی مانند ابر، گردوغبار و برف، دادههای حیاتی و دقیقی را به ثبت برسانند. در همین راستا، ایران به زودی با رونمایی از نخستین ماهواره راداری خود با نام «راد ۱» که دارای دقت تفکیک بهتر از ۵۰ متر است، گام مهمی در این عرصه برمیدارد؛ پروژهای که با ساخت ماهواره «راد ۲» با دقت تصویربرداری بهتر از ۲۰ متر در پژوهشگاه فضایی ایران ادامه خواهد یافت تا ناوگان فضایی کشور را وارد فصل جدیدی از توانمندی کند.
عبور از محدودیتهای جوی؛ فناوری رادار چگونه معادلات را تغییر میدهد؟
توسعه این بستر بومی، پاسخی دقیق به نیازهای اقلیمی و سرزمینی کشور محسوب میشود. حسن سالاریه، معاون وزیر ارتباطات و رئیس سازمان فضایی ایران، ساخت ماهوارههای راداری را یک گام فناورانه کلیدی برای پایش مداوم سطح زمین دانسته و تاکید دارد از آنجا که ایران در برخی از فصول سال با پدیدههایی نظیر گردوغبار و پوشش ابری گسترده مواجه است، تصویربرداری مستمر ماهوارههای اپتیکی با چالش روبهرو میشود؛ مسألهای که ساخت ماهوارههای راداری را در اولویت برنامههای فضایی قرار داده است.
برخلاف ماهوارههای اپتیکی که مانند یک دوربین عکاسی به نور طبیعی وابسته هستند و در صورت وجود ابر، مه یا تاریکی شب کارایی خود را از دست میدهند، ماهوارههای راداری با ارسال امواج به سمت زمین و پردازش بازتاب آنها، تصویربرداری شبانهروزی و بدون وقفه را ممکن میسازند. البته این برتری عملیاتی، نیازمند فناوری بسیار پیچیدهتری در بخشهای نشانهروی، سیستمهای کنترل وضعیت، تامین توان مصرفی و پردازش دادههاست که بومیسازی آن نشاندهنده ارتقای سطح دانش فنی متخصصان کشور است.
مدیریت بحران و پایش سرزمینی؛ چرا ایران به «دیدِ راداری» نیاز دارد؟
نیاز ایران به این فناوری بیش از هر چیز به گستردگی جغرافیایی، تنوع اقلیمی و مواجهه مداوم با چالشهای طبیعی بازمیگردد. دسترسی به دادههای مستمر و مستقل در زمان وقوع بحرانهایی مانند سیل، زلزله، رانش زمین و آتشسوزی جنگلها بهویژه زمانی که شرایط جوی اجازه تصویربرداری عادی را نمیدهد، نقش تعیینکنندهای در سرعتبخشی به امدادرسانی و تصمیمگیریهای بحرانی دارد. از سوی دیگر، پایش فرونشست زمین، مدیریت بحران کمآبی، رصد منابع آبی، بررسی کاربری زمین در کشاورزی و نظارت بر مناطق ساحلی نیازمند پایش دائمی است؛ نیازی که با اتکا به ماهوارههای راداری پاسخ داده میشود و وابستگی کشور را به دادههای فضایی خارجی به حداقل میرساند.
از الگوهای جهانی تا تثبیت جایگاه راهبردی ایران در فضا
تجربه جهانی نیز نشان میدهد که کشورهای پیشرو در صنعت فضایی همواره منظومههای راداری را در کنار ماهوارههای اپتیکی توسعه دادهاند تا چرخه پایش سرزمینی خود را تکمیل کنند. برنامههایی نظیر پروژه «کوپرنیک سنتینل-۱» در اتحادیه اروپا، الگویی برجسته از بهکارگیری این فناوری برای پایش تغییرات زمین، یخهای قطبی، کشاورزی و امنیت مرزی هستند. اکنون دستیابی ایران به این سامانه پیشرفته، صرفاً اضافه شدن یک ابزار جدید نیست، بلکه ایجاد یک زیرساخت راهبردی برای پایش دائمی سرزمین، مدیریت هوشمندانه منابع و ارتقای جایگاه عملیاتی صنعت فضایی کشور در استفاده کاربردی از دادههای مداری به شمار میرود.
