نحوه مدیریت جنگ با ایران از سوی دونالد ترامپ با انتقادهای فزایندهای روبهرو شده است. منتقدان میگویند ایالات متحده نه از منابع نظامی کافی و نه از حمایت سیاسی داخلی لازم برای ورود به یک جنگ طولانیمدت برخوردار بود و ترامپ پس از انجام حملات مکرر علیه ایران، از روز هفتم جنگ بهدنبال راهی برای پایان دادن به درگیریها بود.
اگرچه برخی کارشناسان سیاست خارجی این جنگ را یک شکست راهبردی برای آمریکا توصیف کردهاند، اما هنوز برای ارزیابی کامل پیامدهای بلندمدت آن زود است. همچنین با وجود مصرف حجم قابلتوجهی از مهمات نظامی و ناکامی در دستیابی به اهداف اصلی، این جنگ در مقایسه با مداخله نظامی آمریکا در لبنان در سال ۱۹۸۲ که به کشته شدن ۲۴۱ نظامی آمریکایی انجامید، تلفات انسانی بسیار کمتری برای ایالات متحده به همراه داشته است.
تصمیم ترامپ برای حمله به ایران بیش از آنکه بر توصیههای مشاوران امنیت ملی یا وعدههای او به حامیان سیاسیاش استوار باشد، ناشی از قضاوت شخصی خود او بوده است. همچنین ادعا میشود که بسیاری از دولتهای خارجی، دوران ریاستجمهوری ترامپ را یک مقطع استثنایی در سیاست آمریکا میدانند و آن را نماینده سیاست خارجی بلندمدت ایالات متحده تلقی نمیکنند.
سریعترین راه برای کاهش هزینههای این درگیری، خروج ایالات متحده از رویارویی با ایران و از میان برداشتن انگیزه تهران برای اعمال فشار بر واشنگتن از طریق تنگه هرمز است. چنین اقدامی میتواند به بازگشایی سریع این گذرگاه حیاتی انرژی کمک کرده و همزمان جایگاه تولیدکنندگان نفت خارج از منطقه خلیج فارس، از جمله ایالات متحده، را تقویت کند.
با این حال، نه واشنگتن و نه تهران در شرایط کنونی آمادگی پذیرش مصالحهای قاطع را ندارند؛ ازاینرو، احتمال میرود درگیریهای نظامی محدود و مذاکرات دیپلماتیک تا زمان آغاز به کار دولت بعدی آمریکا در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۹ ادامه یابد.
*بازنشر مطالب شبکههای اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکهها منتشر میشود.
