به گزارش سرویس جهان مشرق ، در چند متری خط آبی، آنجا که بوی خاک با پژواک گلولهبارانی که هنوز کاملاً آرام نگرفته درمیآمیزد، تل علی الطاهر همچون سکوی نظامیِ طبیعی سر برمیآورد که خود را پیش از نقشههای جغرافیدانان، بر نقشههای ژنرالها تحمیل کرده است. این تل، تپهای معمولی در رشتهتپههای جنوب لبنان نیست؛ بلندیای است که با هر جنگ و هر آتشبسِ شکننده، به تیترِ نزاع بر سر «چه کسی از بالا میبیند» تبدیل شده است.
در طول ماهها، این تپه کوچک فضایی مبهم باقی مانده است: بر اساس حقوق بینالملل و قطعنامه ۱۷۰۱، حاکمیت آن لبنانی است، اما عملاً در تیررس اشغال رژیم صهیونی قرار گرفته است؛ اشغالگری که از عقبنشینی از آن خودداری میکند و بر نگهداشتن آن زیر کنترل نظامی اصرار دارد، در میان سکوت بینالمللی که به اعتراف ضمنی به وضعیت موجود شبیه است.
نخست: مشخصا چرا «تل علی الطاهر»؟
بر اساس منابع میدانیِ مطلع، این تل در بخش میانی مرز لبنان و فلسطین اشغالی قرار دارد و در مثلثی جای گرفته که مناطق میس الجبل، حولا و مرکبا به هم میرسند. ارتفاع آن نزدیک به ۷۰۰ متر از سطح دریا است و همین ارتفاع به آن دید مستقیم به این نقاط را میدهد:
شهرک المناره در شمال فلسطین اشغالی
شهرک مرغلیوت
دشت الحوله بهطور کامل
بخشهای گستردهای از کریات شمونه و جادههای اصلی آن
یکی از افسران بازنشسته ارتش لبنان که دههها در این منطقه خدمت کرده است، در گفتوگویی ویژه میگوید:
«از قله تل علی الطاهر میتوان با چشم غیرمسلح حرکت یک خودروی نظامی اسرائیلی را در فاصله ۱۰ کیلومتری درون اراضی اشغالی دید. این یک تپه نیست؛ یک مرکز فرماندهیِ رو به آسمان است.»
همین دید گسترده، این تل را در طول تاریخ به نقطه دیدهبانی پیشرفته برای ارتش لبنان جنوبی در گذشته و سپس برای نیروهای اشغالگر اسرائیلی تا سال ۲۰۰۰ تبدیل کرده بود. پس از آزادسازی نیز این نقطه به موقعیت مرزی حساسی بدل شد که نیروهای یونیفل و ارتش لبنان آن را زیر نظر دارند، در حالی که بقایای سنگرها و استحکامات قدیمی همچنان گواه نقشهای پیاپی آن است.
دوم: امروز چه کسی بر آن تسلط دارد؟
با وجود آنکه توافق آتشبسی که در ۲۷ نوامبر …