رئیسجمهور آمریکا گفته است: «غنائم از آنِ فاتحان است.» او همچنین ادعا کرده که «ما مقدار زیادی نفت از ونزوئلا میگیریم؛ میلیاردها و میلیاردها بشکه نفت… و همین کار را درباره جمهوری اسلامی ایران نیز انجام میدهیم.»
این حرفها انسان را به یاد رمان «تبصره ۲۲» (Catch-۲۲) اثر جوزف هلر میاندازد؛ همان رمانی که در آن «میلو میندربایندر»، شخصیت فرصتطلب که جنگ را به فرصتی برای سودجویی تبدیل میکند.
آنها درباره ایران وعده میدهند که همان مسیر ونزوئلا را دنبال خواهند کرد. اما در اینجا یک مسئله کوچک وجود دارد؛ پیش از آنکه کسی بتواند غنائم جنگ را تقسیم کند، باید در جنگ پیروز شده باشد؛ نه اینکه در تنگهای گیر افتاده باشد،
در چنین اوضاعی، «غنائم ایران» چیزی بیش از یک نشان کاغذی برای پیروزیای که هیچگاه محقق نخواهد شد، نیست.
