به گزارش مشرق، در نوشتن این سطور، خدا را شاهد میگیرم که ذرهای غلو در آن نمیکنم. آنچه مینویسم، به دقت از مشاهده رخدادهای این دوران است.
ما رهبرمان را دوست داریم؛ فکر هم میکنیم او را در طول زمان شناختهایم.
اما در همین حدود ۱۶۰ روز گذشته، حتی اگر بخواهیم تنها اقدامات آشکار و رسانهای ایشان را ملاک قرار دهیم و از آنچه از چشم رسانهها پنهان مانده سخنی نگوییم، باز هم به چشم چیزهایی دیدهایم که برای انسان "لیطمئن قلبی" میسازد.
اول از همه ایجاد معادله جدیدی در منطقه بهنام «وحدت میدانها» بود که الگوی امنیتی منطقه را دارد تغییر میدهد.
بهویژه که پس از سقوط سوریه و سوختگیری F۳۵ها در آسمان آن کشور، نشان داد امنیت ایران تنها در مرزهای جغرافیایی خودمان تعریف نمیشود.
۲. تبدیل عملیات نظامی تنگه هرمز به اهرم قدرت ملی بود؛ ظرفیتی که امروز بیش از گذشته در معادلات امنیتی و ژئوپلیتیکی منطقه خود را نشان میدهد.
۳. تفکیک پرونده هستهای از مذاکرات مربوط به پایان جنگ یک شاهکار بود. اقدامی که بسیاری از تحلیلگران تحقق آن را بعید میدانستند. چرا که در مقطعی از جنگ، مقامات آمریکایی برنامه هستهای را هدف اصلی جنگ معرفی میکردند.
اما این موضوع حتی در دستور کار مذاکرات پایان جنگ هم قرار نگرفت و امریکاییها هم آن را پذیرفتند.
۴. ایجاد توقف طولانی در میانه مذاکرات در زمانی که امریکا شروع به تهدیدهای سنگین ایران و حتی ترور کرد. این توقف طولانی با وجود تهدیدهای اولیه امریکاییها موجب شد لحن آمریکا تغییر کند. یادتان هست که در اواخر مذاکرات منتهی به مذاکرات پاکستان روبیو و ترامپ با تغییر لحن …
![پزشکیان: نه تنها ایران به ونزوئلا تبدیل نشد، بلکه دنیا در برابر انسجام ما حیرت کرد/ دولت در شرایطی کار خود را آغاز کرد که ترور و تحریم هر روز میآمد، با ناترازیهای گسترده مواجه بودیم و همزمان درگیر یک جنگ تمام عیار اقتصادی، نظامی و امنیتی شدیم/ در روند [ترورها] و اتفاقاتی که رخ داد، ما به آن شکلی که باید درباره بنزین، قفسه غذا، راه و آب مشکل پیدا نکردیم](/news/u/2026-08-23/entekhab-atreq.jpg)
