سرویس فرهنگ و هنر مشرق - قرآن کریم در آیة ۱۲۸ سورة مبارکة توبه بیانی ظریف درباره وجود مبارک پیغمبر اکرم دارد که جزو آن لطیف ترین و شیرین ترین آیات قرآن کریم است. آنجا که میفرماید: «لَقَد جَاءَکُم رَسوُلٌ مِن أَنفُسِکُم عَزیزٌ عَلَیهِ مَا عَنِتُّم حَریصٌ عَلَیکُم بِالمُؤمِنینَ رَؤُفٌ رَّحِیمٌ؛ همـانا رسولی از جنس شما برای هدایت خلق آمد که از فرط محبّت، فقر و پریشانی و فلاکت شما بر او بسیار سخت میآید و برای نجات شما بسیار حریص و به مؤمنـان رئوف و مهربان است».
«عَزیزٌ عَلَیهِ مَا عَنِتُّم حَریصٌ عَلَیکُم» به معنای این است که او بر شما نسبت به راهنمائی و سعادت شما خیلی حریص است و در این زمینه ولع بسیاری دارد. «وَ بِالمُؤمِنیِنَ رَؤُفٌ رَّحیِمٌ» و همراه با آن، رأفت و رحمت خاص برای مؤمنین نیـز دارد. رسول خـدا(ص) آن قدر برای رساندن مردم به سعادت و رستگاری مجاهده میفرمودند و در این زمینه حرص داشتند، تا این که آیه ای با این مضمون نازل شد: «فَلَعَلَّکَ بَاخِعٌ نَفسَکَ عَلی ءاَثارِهِم إن لَم یؤمِنوُا بِهَذَا ألحَدیثِ أسَفَا؛ ای رسول ما! نزدیک است که اگر امّت تو، به قرآن ایمان نیاورند، جانت را از شدّت حزن و تأسف هلاک سازی». (سورة مبارکة کهف، آیة۶).
آنجا که پیامبر رحمت(ص) آن حرص را برای رستگاری و به رشد رساندن مردم دارند، مخصوص مؤمنین نیست بلکه برای عموم عباد پروردگار است. نبیّ مکرم اسلام(ص) نسبت به هـدایت همه حریص بودند ولی نسبت به مؤمنین علاوه بر آن شور و هیجان و ولع، رؤوف و رحیم نیز بودند. البته رأفت و رحمت ایشان عامّ است، چون مظهر این اسم هستند و به همین جهت یکی از مهمترین القاب آن حضرت(ص) رحمةٌ للعالمین است، ولی نسبت به مؤمنین، مخصوص است.
در باب رحمت عالم شمول پیامبر بزرگ اسلام(ص) مثال تابش خورشید، شاید مفهوم را بیشتر برساند، زیرا خورشید وقتی به هنگام صبح طلوع میکند، برایش هیچ یک از خلایق تفاوتی ندارند و به تمام مخلوقات خداوند اعم از جاندار و بی جان به صورت یکسان تابش خود را پراکنده میسازد. برای خورشید اهمیّتی ندارد که کدام خانه، خانة فقیر است و کدام خانه، منزل شخصی متمول است. لذا بر هر دوی آنها یکسان میتابد. در شرایطی که عرب جاهلیّت در نهایت گمراهی و ضلالت روزگار خود را سپری مینمود و هیچ تمایلی به اخلاقیّات و اصلاح در خُلق و خوی آنان دیده نمیشد و تعصبات …
