به گزارش مشرق، براساس اطلاعات منتشرشده، توافق جدید توسعه ۱۷ میدان راهبردی در کمربند نفتی اورینوکو و حوزه دریاچه ماراکایبو را دربر میگیرد. ذخایر اثباتشده این میادین حدود ۶۵ میلیارد بشکه، معادل بیش از یکپنجم کل ذخایر نفت ونزوئلا، اعلام شده است. دونالد ترامپ گفته است آمریکا از طریق همکاری با بخش خصوصی، «کنترل اکثریتی» بر این ذخایر به دست خواهد آورد. گزارش آسوشیتدپرس نیز از تشکیل شرکتی جدید با سهم مؤثر ۵۵ درصدی طرف آمریکایی در تولید و برخورداری آن از حقوق توسعه ۱۷ میدان سخن گفته است. بخشی از نفت تولیدشده قرار است با قیمت تمامشده در اختیار آمریکا قرار گیرد و برای تأمین پالایشگاهها، ذخایر راهبردی و نیازهای نظامی آن کشور مصرف شود (Associated Press, ۲۰۲۶).
دولت ونزوئلا مدت چارچوب همکاری انرژی با آمریکا را ۲۵ سال اعلام کرده است؛ در حالی که برخی گزارشها از اعطای حقوق توسعه صدساله به شرکت مشترک خبر دادهاند. ممکن است دوره ۲۵ساله مربوط به توافق میان دو دولت و دوره صدساله ناظر بر امتیازهای توسعه میادین باشد، اما تا زمانی که متن کامل قرارداد منتشر نشود، نمیتوان درباره این تفاوت داوری قطعی کرد. همین ابهام یکی از مهمترین نقاط ضعف توافقی است که قرار است آینده بخش بزرگی از ثروت ملی ونزوئلا را برای چند دهه تعیین کند (Reuters, ۲۰۲۶a).
نفت؛ ستون دولت و هویت ملی ونزوئلا
برای درک حساسیت این توافق باید به جایگاه نفت در تاریخ سیاسی ونزوئلا بازگشت. نفت در این کشور فقط یک کالای صادراتی یا منبع درآمد عمومی نبوده است؛ بلکه دولت مدرن، ساختار اجتماعی، سیاست خارجی و حتی تصور ونزوئلاییها از استقلال ملی حول آن شکل گرفته است. از دهههای نخست قرن بیستم، شرکتهای بزرگ خارجی، بهویژه شرکتهای آمریکایی و بریتانیایی، بر استخراج و صادرات نفت ونزوئلا تسلط داشتند. دولت از طریق مالیات و حق امتیاز درآمد کسب میکرد، اما فناوری، مدیریت، بازار و بخش مهمی از تصمیمگیریهای صنعت در اختیار شرکتهای خارجی بود. …
