به گفته ناجیان، بیشترین آمار غرقشدگی مربوط به کسانی است که مناطق کور و خارج از طرحهای سالمسازی را برای شنا انتخاب میکنند. آنها پیوسته هشدار میدهند که مسافران باید مراقب جریانهای شکافنده باشند و در صورت گرفتاری در این جریانها، به جای دستوپا زدن به سمت ساحل، حتماً موازی با خط ساحلی شنا کنند تا از جریان خارج شوند. ناجیان همچنین تاکید دارند که دریا استخر نیست و نباید کودکان را حتی برای یک لحظه با تیوپهای بادی که با کوچکترین بادی به سمت مناطق عمیق میروند، رها کرد. علاوه بر این، با تاریک شدن هوا و کاهش شدید دید، شنا کردن به یک ریسک مرگبار و غیرقابل امداد تبدیل میشود. در نهایت، مهمترین خواسته ناجیان این است که مسافران سوتها و هشدارهای ایمنی را جدی بگیرند و با نادیده گرفتن آنها، جان خود و خانوادهشان را به خطر نیندازند.
با وجود نقش حیاتی این شغل در حفظ جان انسانها، وضعیت معیشتی و تجهیزات ناجیان غریق تعریف چندانی ندارد و پشت لباسهای زرد و قرمزشان، گلایههای تلخی نهفته است. برخی از این ناجیان از دریافت نامنظم حقوقها گله دارند و این موضوع به یک دغدغه فکری برای آنها تبدیل شده است. از سوی دیگر، عملیات نجات نیازمند تجهیزات است، اما بسیاری از ناجیان از کمبود شدید امکانات اولیه نظیر جتاسکی برای امداد سریع و بویههای نجات استاندارد رنج میبرند؛ برخی از آنها حتی از داشتن حداقلهایی مثل سایهبان مناسب و کرم ضدآفتاب برای محافظت از سلامت خودشان محرومند.
