نتانیاهو در آستانه شکست در انتخابات

به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو، سه کشور مصر، قطر و ترکیه در بیانیه‌ای مشترک حملات اخیر رژیم صهیونیستی به نوار غزه را که به شهید و زخمی شدن غیرنظامیان منجر شده است، به‌شدت محکوم کردند.

این سه کشور در این بیانیه نگرانی عمیق خود را نسبت به نقض‌های مستمر در نوار غزه ابراز و تأکید کردند: «تشدید حملات اسرائیل، تلاش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی را در مرحله‌ای حساس تضعیف می‌کند.»

در ادامه این بیانیه بر ضرورت اجرای تمامی تعهدات اسرائیل بر اساس توافق آتش‌بس در غزه تأکید شده است.

سه کشور مذکور همچنین بر ضرورت خودداری از هرگونه اقدامی که بتواند آتش‌بس در غزه را تضعیف کند یا به تشدید تنش منجر شود، تأکید کردند.

مصر، قطر و ترکیه همچنین با اشاره به پیامدهای ویرانگر تجاوزات ادامه‌دار رژیم صهیونیستی در منطقه، بار دیگر از جامعه بین‌المللی و «شورای صلح» تحت رهبری دونالد ترامپ خواستند اقدامات لازم را برای تضمین پایبندی به آتش‌بس و اجرای قطعنامه ۲۸۰۳ شورای امنیت سازمان ملل انجام دهند.

این سه کشور همچنین خواستار اعمال فشار موثر و کارآمد برای جلوگیری از هرگونه تشدید بیشتر تنش‌ها شدند.

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از ایرنا، دفتر نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی با تکذیب گزارش‌های منتشرشده درباره موافقت تل‌آویو با ورود نیروی بین‌المللی ثبات‌بخش به نوار غزه، اعلام کرد رهبری سیاسی این رژیم با ورود نیروها موافقت نکرده است.

این دفتر در بیانیه‌ای اعلام کرد: برخلاف گزارش‌های منتشرشده، رهبری سیاسی اسرائیل ورود نیروی بین‌المللی به نوار غزه را تایید نکرده است. در این بیانیه همچنین تاکید شده است، تا زمانی که حماس به‌طور کامل خلع سلاح نشود، هیچ بازسازی در نوار غزه انجام نخواهد شد.

 

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

نورنیوز-گروه بین‌الملل: در میانه مجموعه‌ای از بحران‌های تحمیلی در غرب آسیا و در شرایطی که اقتدار ایران و مقاومت منطقه بسیاری از محاسبات آمریکا را با چالش مواجه کرده است، جرد کوشنر، داماد ترامپ و نماینده آمریکا در مذاکرات غزه، به منطقه سفر کرد. او در قاهره، در کنار دیدار با مقام‌های مصری، در اقدامی کم‌سابقه با سران حماس گفت‌وگو کرد و سپس راهی سرزمین‌های اشغالی شد تا به ادعای خود، طرح صلح ترامپ را با مقام‌های رژیم صهیونیستی پیگیری کند.
اگرچه این سفر در چارچوب تلاش برای پیشبرد «طرح صلح» و فعالیت‌های کمیته صلح غزه معرفی شده، اما مجموعه رفتارهای کوشنر و همزمانی آن با تحرکات آمریکا و رژیم صهیونیستی نشان می‌دهد که واشنگتن همچنان گرفتار همان دوگانگی دیرینه است؛ از یک سو سخن از صلح و پایان جنگ می‌گوید و از سوی دیگر، با حمایت سیاسی، نظامی و حقوقی از اشغالگری، زمینه استمرار بحران را فراهم می‌کند. در واقع، اختلافات موردی میان آمریکا و تل‌آویو، هرگز به معنای تغییر راهبرد کلی واشنگتن در حمایت از پروژه صهیونیستی نیست. دیدار با حماس؛ نشانه عقب‌نشینی یا اعتراف به واقعیت؟


یکی از برجسته‌ترین ابعاد سفر کوشنر، دیدار او با سران حماس است؛ دیداری که برخلاف روایت‌سازی برخی رسانه‌های غربی، نمی‌توان آن را نشانه فاصله گرفتن حماس از مقاومت یا پیروزی آمریکا و رژیم صهیونیستی در تضعیف جبهه مقاومت دانست. برعکس، اصل این دیدار می‌تواند نشانه‌ای از شکست سیاستی باشد که هدف آن حذف مقاومت از معادلات غزه بود.
اگر حملات نظامی، فشارهای سیاسی و محاصره توانسته بود حماس را از میدان خارج کند، اساساً نیازی به مذاکره مستقیم آمریکا با این جریان وجود نداشت. ورود واشنگتن به گفت‌وگو با حماس، بیش از آنکه نشانه تغییر مواضع این جنبش باشد، بیانگر پذیرش این واقعیت است که مقاومت همچنان یک بازیگر مؤثر و غیرقابل حذف در معادلات فلسطین است. از این منظر، دیدار کوشنر را باید نوعی اجبار سیاسی دانست؛ اجبار ناشی از ناتوانی در تحقق رؤیای حذف مقاومت و بازطراحی منطقه بدون حضور نیروهای مقاومت.
پنهان کردن شکست‌ها پشت ویترین فلسطین
رفتار آمریکا در قبال مسئله فلسطین همواره دو وجه داشته است؛ گاه با مشغول‌سازی افکار عمومی به بحران‌های دیگر، مسئله فلسطین را به حاشیه می‌راند تا روند اشغالگری بدون هزینه ادامه یابد و گاه هنگامی که در سایر میدان‌ها با بن‌بست مواجه می‌شود، پرونده فلسطین را به ویترین یک «دستاورد دیپلماتیک» تبدیل می‌کند.
اکنون نیز ترامپ با مجموعه‌ای از فشارهای داخلی و خارجی مواجه است. تبعات اقتصادی جنگ‌افروزی علیه ایران، افزایش هزینه‌های معیشتی، رشد بدهی‌های دولت آمریکا، اعتراضات نسبت به حمایت بی‌حدوحصر از اسرائیل، هزینه سنگین جنگ و فرسایش ذخایر تسلیحاتی، در کنار ناکامی‌های راهبردی واشنگتن در منطقه، فضای دشواری را برای دولت او ایجاد کرده است. در چنین شرایطی، سفر کوشنر می‌تواند تلاشی برای تولید یک دستاورد تبلیغاتی در پرونده فلسطین باشد؛ دستاوردی که از یک سو شکست‌های آمریکا در سایر حوزه‌ها، به‌ویژه در برابر ایران، را تحت‌الشعاع قرار دهد و از سوی دیگر، ترامپ را در قامت رئیس‌جمهوری نشان دهد که قادر به اعمال فشار بر تل‌آویو و پیشبرد صلح است. تنبیه فلسطین، تشویق اسرائیل

اما مهم‌ترین نشانه واهی بودن ادعای صلح‌طلبانه این سفر، تداوم دوگانگی رفتاری واشنگتن در قبال فلسطینی‌ها و رژیم صهیونیستی است. کوشنر از یک سو برای حماس از ابزار تهدید سخن گفته و مدعی شده در صورت پایبند نبودن این گروه به تعهدات خلع سلاح، آمریکا از آغاز حملات علیه غزه حمایت خواهد کرد؛ از سوی دیگر، خلع سلاح حماس را دستاوردی امنیتی برای اسرائیل دانسته و بازسازی غزه را نیز به تحقق این شرط گره زده است.
در نقطه مقابل، برای رژیم صهیونیستی امتیاز و تضمین امنیتی در نظر گرفته شده است. کوشنر تصریح کرده که آمریکا حق اسرائیل برای دفاع از خود در برابر تهدیدهای قریب‌الوقوع را محدود نخواهد کرد. این رویکرد در کنار اصرار بر خلع سلاح مقاومت پیش از خروج نیروهای صهیونیستی، طرح‌های مربوط به لبنان، فشار برای خلع سلاح حزب‌الله، استمرار تهدید علیه ایران و دیگر تحرکات منطقه‌ای، تصویری روشن از تداوم سیاست حمایت از اشغالگری ارائه می‌دهد.

همزمان، تحریم رئیس دیوان کیفری بین‌المللی از سوی وزارت خزانه‌داری آمریکا و حملات سیاسی مقام‌های واشنگتن به این نهاد نیز معنادار است؛ آن هم در شرایطی که مقام‌های رژیم صهیونیستی با اتهام‌های مرتبط با جنایات جنگی در این دادگاه مواجه‌اند. بنابراین، ادعای صلح هنگامی که با تهدید علیه قربانی و مصونیت‌بخشی به متجاوز همراه می‌شود، بیش از آنکه مسیر صلح را هموار کند، به تقویت اعتمادبه‌نفس اشغالگر برای تداوم جنایت منجر خواهد شد. سفر کوشنر؛ صحنه‌آرایی برای یک دستاورد سیاسی

در نهایت، سفر کوشنر را بیش از آنکه بتوان اقدامی مستقل برای صلح دانست، باید در چارچوب نیاز ترامپ به بازسازی تصویر خود از طریق یک دستاورد خارجی ارزیابی کرد. واشنگتن از یک سو ناگزیر شده با مقاومت به گفت‌وگو بنشیند و از سوی دیگر، همچنان سیاست فشار بر فلسطینی‌ها و حمایت از رژیم صهیونیستی را دنبال می‌کند.
این تناقض، خود گویای واقعیتی بزرگ‌تر است: پروژه آمریکا برای حذف مقاومت از معادلات منطقه با دشواری جدی مواجه شده و اکنون واشنگتن بیش از هر زمان دیگری به نمایش‌های دیپلماتیک برای پوشاندن شکاف میان ادعا و واقعیت نیاز دارد. تجربه نیز نشان داده است که هرگاه آمریکا از «صلح» سخن گفته، اگر این صلح با تضمین حقوق ملت فلسطین و پایان اشغالگری همراه نباشد، در عمل چیزی جز بازتولید همان نظم نابرابر نخواهد بود. از همین رو، مسیر احقاق حقوق فلسطینیان همچنان نه از وعده‌های نمایشی واشنگتن، بلکه از ایستادگی و مقاومت در برابر اشغالگری می‌گذرد.
سفر جرد کوشنر به مصر و سرزمین‌های اشغالی، در ظاهر برای احیای طرح صلح غزه انجام شد؛ اما گفت‌وگو با حماس و دیدار با نتانیاهو، ابعاد متناقض سیاست واشنگتن را آشکار کرد.
دیدار مستقیم آمریکا با حماس، برخلاف روایت‌های تبلیغاتی، نشان می‌دهد مقاومت همچنان بازیگری مؤثر و غیرقابل حذف در معادلات فلسطین است و سیاست فشار برای حذف آن به نتیجه نرسیده است.

به گزارش مشرق ، شبکه سی بی اس گزارش داد، مقامات وزارت جنگ آمریکا در حال بررسی برکناری مکس لدرر، ناشر روزنامه نظامی استارز اند استرایپس، پیش از موعد بازنشستگی وی هستند. این اقدام پس از انتشار گزارش‌هایی درباره بحران ناو هواپیمابر لینکلن مطرح شده است.

بر اساس این گزارش مقامات آمریکایی گفته‌اند، مسئولان پنتاگون درباره برکناری لدرر پیش از بازنشستگی برنامه‌ریزی‌شده او گفت‌وگو کرده‌اند. هم‌زمان دولت دونالد ترامپ در حال تدوین طرحی برای بازسازی گسترده ساختار رسانه نظامی استارز اند استرایپس است که بخشی از بودجه آن از سوی مالیات‌دهندگان آمریکایی تأمین می‌شود.

لدرر که ۱۹ سال ریاست این روزنامه را بر عهده داشته، این هفته به همکارانش اعلام کرد که قصد دارد در ۳۰ سپتامبر بازنشسته شود. او دلیل این تصمیم را اختلافات اساسی با دولت ترامپ عنوان کرده است.

استارز اند استرایپس در سال‌های گذشته نیز گزارش‌هایی درباره مشکلات داخلی ارتش آمریکا منتشر کرده و از برخی سیاست‌ها و عملکرد فرماندهی نظامی این کشور انتقاد کرد.

این روزنامه اخیرا نیز گزارش‌هایی درباره جنگ در خاورمیانه و تأثیر آن بر نیروهای آمریکایی منتشر کرده است.

این رسانه از نخستین منابعی بود که درباره اعتراض خانواده‌های ملوانان ناو آبراهام لینکلن به مقامات نیروی دریایی آمریکا گزارش داد. خانواده‌ها از طولانی‌شدن مأموریت این ناو و ماه ها حضور مستمر در منطقه ابراز نگرانی کرده بودند.

طبق گزارش استارز اند استرایپس، این ناو حدود ۲۵۰ روز متوالی بدون پهلوگیری در بندر در دریا بوده و گزارش‌هایی درباره کمبود برخی تجهیزات و تدارکات، وخامت شرایط، فشارهای روانی و تضعیف روحیه خدمه منتشر شده است.

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو، آنها نه به‌طور جدی در حال مذاکره‌اند و نه به سوی یکدیگر آتش می‌گشایند. در عوض، ایران و آمریکا در وضعیتی ناآرام و بینابینی گرفتار شده‌اند؛ وضعیتی که خطر بازگشت به درگیری یا عمیق‌تر شدن یک بن‌بست فرسایشی را در پی دارد.

در مرکز این وضعیت حل‌نشده، محاسبات و شاید حساب‌وکتاب اشتباه هر یک از دو طرف قرار دارد.

تحلیلگران می‌گویند مقام‌های ایرانی بر این باورند که ایستادگی در برابر فشار اقتصادی آمریکا و حفظ کنترل بر تنگه هرمز، دستاوردهای بیشتری برای آنها خواهد داشت تا اینکه در یک میز مذاکره امتیازات عمده‌ای بدهند. در مقابل، به نظر می‌رسد ایالات متحده روی این حساب باز کرده که وارد کردن فشار اقتصادی شدیدتر بر ایران، به موفقیت ختم خواهد شد در حالی‌که حملات نظامی دستاوردی نداشته‌اند. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز چهارشنبه متعهد شد که علیه کشورهایی که با ایران تجارت می‌کنند، «پیامدهای اقتصادی عظیمی» اعمال کند.

وقتی دو کشور دو ماه پیش بر سر آتش‌بس توافق کردند، قرار بود این یادداشت تفاهم آنها را در مسیر دستیابی به یک توافق گسترده‌تر ظرف ۶۰ روز قرار دهد؛ توافقی که برنامه هسته‌ای ایران و لغو تحریم‌های آمریکا را در بر می‌گرفت. این مهلت همین هفته به پایان رسید و ترامپ روز سه‌شنبه در شبکه‌های اجتماعی گفت که «هیچ مذاکره یا گفت‌وگویی» در جریان نیست و هیچ برنامه‌ریزی نیز نشده است.

نیکول گراژفسکی، استادیار مرکز مطالعات بین‌المللی در دانشگاه علوم سیاسی پاریس، گفت «در عوض، دو کشور در وضعیت بلاتکلیفی دائمی قرار دارند».

«در چند ماه گذشته، به جز تثبیت بیشتر موضع ایران و تلاش‌های مکرر و تاکنون ناموفق ایالات متحده آمریکا برای یافتن نوعی راه خروج، تغییر اساسی چندانی رخ نداده است.»

تهران در این ماه فهرستی از مطالبات خود از واشنگتن را برای بازگشایی تنگه هرمز منتشر کرد؛ آبراهی که یکی از مسیرهای اصلی ترانزیت بخش قابل‌توجهی از نفت جهان است.

این مطالبات شامل لغو تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌های مسدودشده و پرداخت غرامت‌های جنگی بود. پیش‌تر نیز شرایط مشابهی به‌عنوان بخشی از یک توافق احتمالی میان دو طرف مطرح شده بود؛ تفاهم‌نامه‌ای که در ماه ژوئن مورد توافق قرار گرفت، اما خیلی زود از هم فروپاشید.

ایران برای هفته‌ها با عمان درباره مدیریت آینده این کریدور دریایی مذاکره کرده است، اما فهرست مطالبات نشان می‌داد که حتی در صورت دستیابی به توافق، نیروهای ایرانی همچنان کنترل مسیر را بر عهده خواهند داشت.

مهرزاد بروجردی، رئیس دانشکده هنرها، علوم و آموزش در دانشگاه علم و فناوری میسوری، گفت: تهران پس از پشت سر گذاشتن شوک اولیه جنگ، اکنون مصمم است قدرت خود را به نمایش بگذارد.

«تسلیح تنگه هرمز و چانه‌زنی سخت‌گیرانه در مذاکرات موازی با آمریکا و عمان را باید در همین چارچوب درک کرد.»

در چند ماه گذشته، مواضع و اظهارات ترامپ میان تهدید به نابودی و وعده نزدیک بودن یک توافق دیپلماتیک در نوسان بوده است.

اگر هدف این رویکرد، ترساندن مقام‌های ایرانی برای وادار کردن آنها به اعطای امتیاز بوده، به نظر می‌رسد نتیجه معکوس داشته است. به نظر می‌رسد مقام‌های ایرانی به این باور رسیده‌اند که ترامپ تمایلی ندارد جنگی را که خطر افزایش قیمت نفت را به همراه دارد و در میان افکار عمومی آمریکا، به‌ویژه در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، نامحبوب بوده است، به‌طور کامل از سر بگیرد.

الکس واتانکا، پژوهشگر ارشد مؤسسه خاورمیانه، یک سازمان پژوهشی مستقر در واشنگتن، گفت: به نظر می‌رسد ایران بر این باور است که ایالات متحده سرانجام از یک رویارویی پرهزینه و بدون چشم‌انداز پایان خسته خواهد شد.

در همین حال، ایالات متحده بر فشار اقتصادی بر ایران تأکید کرده است.

روز سه‌شنبه، ترامپ در شبکه‌های اجتماعی ادعا کرد که محاصره همچنان به‌طور کامل برقرار است. او همچنین مدعی شد این آبراه کاملاً باز است.

اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، اخیراً در مصاحبه‌ای با نیوزمکس گفت وزارتخانه او قصد دارد اقداماتی را اجرا کند که «در تاریخ انزوای اقتصادی یک کشور هرگز دیده نشده است».

ایران پیش از این نیز در برابر فشارهای اقتصادی بین‌المللی مقاومت کرده است.

واتانکا گفت ازسرگیری یک درگیری گسترده احتمالاً زیرساخت‌های انرژی منطقه، پایگاه‌های آمریکا در خاورمیانه و کشتیرانی تجاری را نیز به داخل این درگیری خواهد کشاند.

در حال حاضر، به نظر می‌رسد ادامه بن‌بست، در حالی که مسائل اصلی همچنان حل‌نشده باقی مانده‌اند ــ از جمله برنامه هسته‌ای ایران و تنگه هرمز ــ به همان اندازه محتمل است.

گراژفسکی گفت: هرچه این برزخ به درازا بیانجامد، ریشه‌دارتر می‌شود و ایجاد یک راه خروج از بن‌بست که هر یک از دو طرف بتواند آن را چیزی غیر از یک امتیازدهی معرفی کند، دشوارتر خواهد شد.