به گزارش مشرق ، هفته گذشته، یک زمینلرزه کوچک ژئوپلیتیکی خاورمیانه را تکان داد. عربستان سعودی و ترکیه، دو کشوری که در بخش عمدهای از دهه گذشته آشکارا با یکدیگر خصومت داشتهاند، ـ متعهد شدند در صورت حمله به یکدیگر، وارد جنگ شوند. آنها به همراه پاکستان «توافق دفاعی مشترک مکه» را امضا کردند و به سبک ناتو اعلام کردند که حمله به یکی از آنها، حمله به همه اعضا تلقی خواهد شد.
پاکستان و عربستان سعودی از دیرباز روابط امنیتی نزدیکی داشتهاند، اما عربستان سعودی و ترکیه رقبای سرسخت منطقهای بودهاند و بر سر قطر، مصر، اخوانالمسلمین و از همه مهمتر قتل جمال خاشقجی در استانبول با یکدیگر اختلاف داشتهاند؛ قتلی که رجب طیب اردوغان، رهبر ترکیه، ظاهراً مستقیماً محمد بن سلمان، ولیعهد سعودی، را مسئول آن دانسته بود.
جنگ ایران نمونهای تمامعیار از چگونگی هدر دادن اعتبار است. به یاد داشته باشید که عربستان سعودی و قطر هر دو همین سال گذشته از دونالد ترامپ تعهدات امنیتی دریافت کردند اما اعتبار ترامپ نزد طرفهای خارجی، همانقدر سست است که نزد بانکدارانش در نیویورک بود.پس چه چیزی آنها را به یکدیگر نزدیک کرد؟ دونالد ترامپ یا دقیقتر بگوییم، کاهش اعتماد دو کشور به او و حرفهایش. جنگ ایران نمونهای تمامعیار از چگونگی هدر دادن اعتبار است. به یاد داشته باشید که عربستان سعودی و قطر هر دو همین سال گذشته از دونالد ترامپ تعهدات امنیتی دریافت کردند اما اعتبار ترامپ نزد طرفهای خارجی، همانقدر سست است که نزد بانکدارانش در نیویورک بود.
او بارها اعلام کرده است که توافق با تهران تنها چند روز فاصله دارد. تا اواسط ژوئن، حداقل ۳۸ اظهارنظر از سوی او ثبت شده بود که در آنها گفته بود توافق نزدیک است یا ایران بهشدت خواهان آن است. با این حال، یک منبع ایرانی این هفته به رویترز گفت مذاکرات «مطلقاً هیچ پیشرفتی» نداشته است. جهان یاد گرفته است که اعلامیههای ترامپ در شبکه اجتماعی تروث را ترکیبی از واقعیت و خیال تلقی کند؛ چیزی شبیه برخی ویدئوهای تولیدشده با هوش مصنوعی که او منتشر میکند.
همین الگو در اروپا نیز دیده میشود. در ماه مه، پنتاگون اعلام کرد که ۵ هزار نیروی آمریکایی آلمان را ترک خواهند کرد و ترامپ نیز از کاهشهای بیشتر سخن گفت. سپس پنتاگون برنامه اعزام حدود ۴ هزار نیرو به لهستان را لغو …
