به گزارش سرویس جهان مشرق ، در روزهای اخیر، رسانههای آمریکایی و غربی به طور گسترده به مشکلات جدی نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ با ایران پرداختهاند. این بحران در دو سطح قابل بررسی است: بحران روحی و روانی کارکنان و بحران نگهداری و کاهش توان رزمی تجهیزات. استقرار ناوگان هواپیمابر «آبراهام لینکلن» به نمادی از بنبست نیروی دریایی آمریکا در این جنگ تبدیل شده است.
بحران نیروی انسانی: لینکلن در آستانه فروپاشی
۱. استقرار رکوردشکن و فراتر از حد تحمل
ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» در نوامبر ۲۰۲۵ از سندیگو حرکت کرد و در ژانویه ۲۰۲۶ برای مشارکت در عملیات «خشم حماسی» و محاصره دریایی علیه ایران به خاورمیانه اعزام شد. تا اواسط اوت ۲۰۲۶، این ناو بیش از ۲۶۰ روز به طور مداوم در دریا بوده و بیش از ۲۵۰ روز است که به بندرگاه نرفته است – که رکوردی بیسابقه در دوران مدرن نیروی دریایی آمریکا محسوب میشود. مأموریت این ناو که قرار بود در ماه مه به پایان برسد، بارها تمدید شده و اکنون پایانی برای آن دیده نمیشود.
۲. شرایط اسفبار زندگی
به گزارش نیویورک تایمز، در ناو لینکلن مشکلاتی از قبیل «دوشهای کپکزده، آب گرم نامنظم، جیرهبندی غذا و صابون، توالتهای خراب، و شیفتهای ۱۲ تا ۱۶ ساعته بدون روزهای استراحت» گزارش شده است. سناتور ریچارد بلومنتال در نامهای به وزیر دفاع هگزست، فهرست مفصلی از «کمبود مایحتاج اولیه، آلودگی آب، مشکلات لولهکشی، وخامت سلامت روان، مخاطرات ایمنی عرشه و اختلال در سیستم پست» را برشمرد.
همسر یکی از خدمه به بیبیسی گفت که همسرش از زمان شروع مأموریت حدود ۲۹ کیلوگرم وزن کم کرده و به دلیل سر و صدای مداوم هواپیماها و لرزش بدنه ناو، به شدت خسته و فرسوده است. همچنین گزارشهایی از خرابی سیستم تأمین آب در مراحل ابتدایی مأموریت وجود دارد که باعث شد خدمه نتوانند دوش بگیرند و لباس بشویند؛ همچنین انسداد توالتها موجب سرریز شدن فاضلاب و باقی ماندن آن بر کف سرویسهای بهداشتی شده است.
۳. بحران سلامت روان و اقدام به خودکشی
تکاندهندهترین گزارشها مربوط به تلاش چند تن از خدمه برای پریدن به دریا و خودکشی است. به گزارش نشریات نظامی مانند نیوی تایمز و استارز اند استرایپس، چندین ملوان به دلیل خستگی مفرط و افت شدید روحیه اقدام به پریدن از ناو کردهاند که برخی از این اقدامات توسط دیگران مهار شده است. آنا بل لومیا، همسر یکی از ملوانان، به صراحت گفت که همسرش در وضعیت «خستگی شدید» دست به چنین اقدامی زده است.
نیروی دریایی آمریکا در واکنش، ۵ کشیش نظامی، ۱ روانشناس بالینی، ۱ مددکار اجتماعی بالینی، ۳ تکنسین رفتاردرمانی و ۱ مشاور هماهنگکننده پیشگیری را به ناو لینکلن اعزام کرده است. با این حال، چاک شومر، رهبر اقلیت سنای آمریکا، آشکارا خواستار برکناری فوری وزیر دفاع هگزست شده است.
۴. واکنش متناقض مقامات
رئیسجمهور ترامپ در تجمعی در ۱۴ اوت ۲۰۲۶، این نگرانیها را کماهمیت جلوه داد و گفت که استقرار ۹ ماهه این ناو «هنوز به اندازه کافی طولانی نیست». وزیر جنگ تروریست آمریکا، پیتر هگست، نیز گزارشهای رسانهای را «کاملاً تحریفشده» خواند. نیروی دریایی اگرچه قبول کرد که تأمین آذوقه به دلیل «اقدامات جنگی» دچار «اختلال» شده، اما وجود بحران روانی یا افزایش موارد خودکشی را رد کرد.
بحران تجهیزات: ناوشکنهای زنگزده
۱. تصاویر شرمآور از ناوشکن «مکفاول»
در ۱۵ اوت ۲۰۲۶، یک ویدیو توسط یکی از ملوانان نیروی دریایی آمریکا منتشر شد که در آن، ناوشکن موشکانداز کلاس آرلی برک به نام «مکفاول» (DDG-۷۴) در حین دریافت آذوقه در دریا، با بدنهای کاملاً پوشیده از زنگزدگی نشان داده میشد. کاربران آمریکایی در شبکههای اجتماعی نوشتند: «این کشتی انگار تازه از ته دریا بیرون کشیده شده، بسیار شرمآور است».
۲. ریشههای عمیق در سیستم نگهداری
گزارشها حاکی است که خدمه ناوهای آمریکایی تقریباً هیچ نقشی در زنگزدایی بدنه ندارند و این کار به طور کامل به کارخانههای کشتیسازی واگذار شده است. اما در شرایط استقرار طولانیمدت در دریا و عدم امکان ورود به بندر، مشکل زنگزدگی به سرعت تشدید میشود. نگرانکنندهتر اینکه، در چنین شرایطی توان رزمی به شدت کاهش مییابد – «یک نقص ساده در مدار میتواند باعث عدم شلیک موشک شود». همچنین چند روز قبل، یکی از ناوشکنهای کلاس برک به مدت ۴ روز دچار قطعی کامل برق در دریا شده بود.
۳. نه یک مورد منفرد
این اولین مورد از این دست نیست. در مارس ۲۰۲۶ نیز از ناوشکن «دیوی» (DDG-۱۰۵) هنگام توقف در سنگاپور با بدنهای زنگزده عکس گرفته شد که به سرعت در فضای مجازی پخش گردید. پیش از آن نیز ناو هواپیمابر «جرالد آر. فورد» پس از ۳۲۶ روز استقرار به خانه بازگشت و در طول مأموریت، به دلیل از دست دادن فرصت تعمیر و نگهداری، در ماه مارس با آتشسوزی در خشکشویی در دریای سرخ مواجه شده بود، البته ادعای آتشسوزی در خشکشویی از طرف پنتاگون مطرح شد و دلیل اصلی آتشسوزی وسیع و تخریب در آن ناو هنوز در هالهی ابهام است.
ادعای رسمی توان «نامحدود» نیروی دریایی در آزمون واقعیت
هگست در ۱۳ اوت ۲۰۲۶ ادعا کرد که نیروی دریایی آمریکا میتواند با جابجایی و تعویض ناوها، محاصره دریایی علیه ایران را «به طور نامحدود» ادامه دهد. او گفت: «به طور نامحدود، نیروی دریایی میتواند این محاصره را حفظ کند، زیرا همانطور که در گذشته انجام دادهایم، ناوها را جابهجا میکنیم و این کار را ادامه خواهیم داد».
اما واقعیت بسیار پیچیدهتر از این اظهارات است:
خطوط تأمین آسیب دیده: به گزارش نیویورک تایمز، در مراحل اولیه جنگ، حمله ایران به مقر ناوگان پنجم دریایی تروریستی آمریکا در بحرین، این مرکز حیاتی لجستیکی را با هرجمرج مواجه کرد. در نتیجه، نیروی دریایی مجبور شد از پایگاه دیگو گارسیا در اقیانوس هند که حدود ۳۵۰۰ کیلومتر با آبهای نزدیک ایران فاصله دارد، تأمین آذوقه کند.
تصاویر ملوانان ناوهای آمریکایی از جیره غذایی این روزهای خود
تنگه هرمز در عمل «باز» نشده: اگرچه ترامپ ادعا کرده تنگه هرمز «باز» و تحت کنترل آمریکاست، اما در ۱۴ اوت ۲۰۲۶ تنها ۱۳ فروند کشتی از این تنگه عبور کردند که ۹ فروند از مسیری رفتند که آمریکا به کشتیها هشدار داده از آن استفاده نکنند (مسیر مورد تأیید ایران). ایران به صراحت اعلام کرده: «تنگه هرمز همچنان مسدود است و تا زمانی که شرایط ایران پذیرفته نشود، بازگشایی نخواهد شد».
فشار همزمان بر چند ناو: مشکل منحصر به لینکلن نیست. گزارشها حاکی است که ناو «جورج اچ. دبلیو. بوش» نیز در طول ۱۳۶ روز استقرار، با کمبود غذا، آب و شوینده و افت شدید روحیه خدمه مواجه بوده است.
تحلیل پایداری: آمریکا تا کی میتواند دوام آورد؟
(۱) توان انسانی به نقطه اوج رسیده
حدود ۵۰۰۰ خدمه ناو لینکلن بیش از ۸ ماه در شرایط فوقالعاده سخت به طور مداوم عملیات کردهاند. واقعیت فروپاشی روانی چندین ملوان و اقدام به خودکشی نشان میدهد که سرمایه انسانی به آستانه جبرانناپذیر کاهش رسیده است. حتی اگر ناو «واشنگتن» جایگزین شود، بازیابی آمادگی و روحیه کل ناوگان به زمان طولانی نیاز دارد.
(۲) عقبماندگی تعمیر و نگهداری
هارلان اولمن، افسر بازنشسته نیروی دریایی، هشدار داده که تمدید مأموریتها «توان رزمی و آمادگی کشتیها را تخریب میکند». ناوهای هواپیمابر نیاز به تعمیرات اساسی دارند که بخشی از آن فقط در بندر قابل انجام است. یک دریادار بازنشسته به نیویورک تایمز گفت که مأموریتهای فراتر از برنامه، به معنای نیاز به سالها زمان برای بازیابی کامل توان است و تأکید کرد: «به شما اطمینان میدهم که اقدامات دو سال اول دولت ترامپ، بر دو سال بعدی تأثیر منفی خواهد گذاشت».
(۳) بنبست راهبردی
بستن تنگه هرمز توسط ایران در پاسخ به محاصره آمریکا، به یک بازی فرسایشی دوجانبه تبدیل شده است. آمریکا با نیروی دریایی خود میتواند صادرات نفت ایران را محدود کند، اما ایران نیز میتواند جریان انرژی جهانی از طریق تنگه هرمز را تهدید کند. ایران تاکنون حداقل ۶ میلیارد دلار از درآمد نفتی خود را بر اثر محاصره از دست داده، اما آمریکا نیز هزینههای نظامی و سیاسی عظیمی را متحمل میشود.
نتیجهگیری
در مجموع، ادعای توان «نامحدود» آمریکا برای اعمال «محاصره دریایی» علیه ایران، بیشتر یک ژست راهبردی و ارعابی است تا ارزیابی مبتنی بر توان واقعی. اگرچه از نظر تئوری، با جابجایی ناوها میتوان حضور دریایی را برای مدتی نسبتاً طولانی حفظ کرد، اما تجمیع خستگی کارکنان، انباشت تعمیرات عقبافتاده، آسیبپذیری خطوط تأمین، و بنبست در تنگه هرمز همگی موانعی غیرقابلگذر به نظر می رسند.
اوضاع ناو لینکلن به روشنی نشان میدهد: سیستم فعلی نیروی انسانی و تجهیزات نیروی دریایی آمریکا، توانایی حفظ محاصره دریایی شدید علیه ایران را در بلندمدت، بدون تحمل آسیبهای جدی به خود، ندارد. حتی با ورود ناو «واشنگتن» به عنوان جایگزین، پایداری کل ناوگان با چالشهای جدی مواجه است. همانطور که سناتور بلومنتال پرسید: «آیا نیروی دریایی میتواند سرعت عملیاتی کنونی را که از ناوگان هواپیمابر خود خواسته شده، حفظ کند؟» – با توجه به شواهد موجود، پاسخ مثبت دور از ذهن است.
