سرویس جهان مشرق - در ۱۶ مرداد ۱۴۰۵، رهبران عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در مکه توافقی را امضا کردند که با عنوان «توافق دفاع مشترک مکه» شناخته میشود. این سند بند دفاع متقابل دارد و حمله به یکی را حمله به هر سه اعلام میکند. هدف اعلامشده، ایجاد بازدارندگی جمعی در برابر تهدیدات منطقهای بود؛ تهدیدی که ریاض عمدتاً آن را از سوی ایران و گروههای وابسته، از جمله رزمندگان یمنی (انصارالله)، میدید.
کمتر از ۴۸ ساعت بعد، در ۱۸ مرداد، پهپاد رزمندگان یمنی به پالایشگاه آرامکو در جازان اصابت کرد، آتشسوزی ایجاد شد و هیچ تلفات جانی گزارش نشد. تا امروز (۱۹ مرداد ۱۴۰۵)، نه ترکیه و نه پاکستان هیچ واکنش نظامی مستقیمی نشان ندادهاند. این فاصله کوتاه میان امضا و حمله، و سکوت عملی شرکای جدید ریاض، نشاندهنده واقعیت روشنی است: این توافق تا این لحظه هیچ دستاورد ملموسی برای سعودیها در برابر رزمندگان یمنی نداشته است.
رزمندگان یمنی از سالها پیش نشان دادهاند که معادله قدرت در شبهجزیره عربستان را تغییر دادهاند. حملات پهپادی و موشکی آنان به تأسیسات نفتی و نظامی عربستان، بارها آسیبپذیری عمق استراتژیک ریاض را آشکار کرده است.
حمله به جازان در ۱۸ مرداد، درست پس از امضای توافقی که قرار بود «چتر امنیتی» جدیدی برای عربستان باشد، بیش از هر چیز آزمون عملی این چتر بود. نتیجه آزمون روشن است: توافق روی کاغذ باقی ماند و بازدارندگی اعلامشده فعال نشد.
وزیر خارجه پاکستان، اسحاق دار، بلافاصله تأکید کرد که توافق «صرفاً دفاعی» است و علیه هیچ کشور یا گروهی نیست. وزیر خارجه ترکیه، هاکان فیدان، نیز بر نبود تعریف مشخص از «تهدید مشترک» تأکید کرد و گفت آنکارا مشغول گسترش اتحاد به کشورهای دیگر است، نه پاسخ نظامی فوری. این اظهارات رسمی، خود اعتراف ضمنی به محدودیتهای توافق است.
از منظر محور مقاومت، این رویداد اهمیت نمادین و عملی بالایی دارد. رزمندگان یمنی با انتخاب زمانبندی دقیق، پیام روشنی ارسال کردند: اتحادهای کاغذی و مانورهای دیپلماتیک سعودی نمیتواند معادله میدان را تغییر دهد. عربستان سالها تلاش کرده است با جذب بازیگران خارجی، از جمله نیروهای پاکستانی مستقر در خاک خود و همکاریهای دفاعی با ترکیه، فشار را از دوش ارتش خود بردارد.
با این حال، حضور حدود ۸ هزار نیروی پاکستانی …
