به گزارش مشرق، تا همین چند وقت قبل که دریاچه ارومیه تبدیل به شورهزار ارومیه شده بود هیچ صدایی جز افسوس بخاطر از بین رفتن و خشک شدن دریاچه بگوش نمیرسید. تقریبا همه ایرانیان پذیرفته بودند که تکهای ارزشمند از سرزمینمان را از دست دادهایم. همه آرزو میکردیم که ای کاش یکبار دیگر این پهنه آبی زیبا مجدد نمایان شود تا بتوانیم با همه وجود، علاقه خود را به این موهبت و داشته طبیعی نشان دهیم. اما خیلی طولی نکشید که بخاطر بارشهای نسبتا پربار زمستان ۱۴۰۴ و بهار ۱۴۰۵ سطح آب دریاچه بالا آمد و دریاچه ارومیه از مرگ حتمی نجات یافت. اما امروز این پهنه نیمه جان دارد در میان زبالههای بجا مانده از کسانی که با او عکس یادگاری گرفتهاند غرق میشود.
سالهاست که زبالههای رها شده در طبیعت یکی از مهمترین معضلات اجتماعی و زیست محیطی در ایران به شمار میآید متاسفانه در بسیاری از نقاط گردشگری آثار مخرب حضور انسان همچون زبالههای رها شده در محیط زیست به وفور دیده می شود و از دلایل آن میتوان به عدم آموزش صحیح و عدم وجود قانون بازدارنده برای مقابله آن اشاره کرد. دریاچه ارومیه نیز نمونهای از همین ادعاست. تعدادی از مسافران و گردشگرانی که برای گذران اوقات فراغت و شنا به سواحل آن میروند پس از گشت و گذار زبالههای خود را در کنار دریاچه بر جای میگذارند. گویا باید دیگران زبالههای آنها را جمعآوری کنند. زبالههایی که اگر با کمی احساس مسئولیت و دلسوزی نسبت به زیبایی و تمیزی محیط زیست اطرافمان، پس از تفریح، توسط خودمان جمعآوری و به شهر و یا محل جمعآوری زباله بازگردانده شوند دیگر شاهد آلودگی و زشتی محیط زیست اطرافمان نخواهیم بود. …
