تصویر جنجالی قالیباف با نقشه ایران و تنگه هرمز

جوان آنلاین: محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، امروز (پنجشنبه ۲۹ مرداد) به در ادامه برنامه‌های سفر هیأت پارلمانی ایران به کشور عراق، به کربلا سفر کرده و به مضجع حضرت عباس
(ع) مشرف شدند.

رئیس مجلس شورای اسلامی، صبح روز گذشته با هدف گفت‌و‌گو درباره تحولات منطقه، تقویت همکاری‌های راهبردی تهران و بغداد و بررسی راهکار‌های مشترک برای کمک به برقراری ثبات و امنیت در غرب آسیا، در رأس یک هیات بلندپایه پارلمانی، تهران را به مقصد بغداد ترک کرد.

محمد باقر قالیباف در بدو ورود به بغداد به منظور ادای احترام در محل شهادت شهید حاج قاسم سلیمانی و شهید ابو مهدی المهندس حضور پیدا کرد.

رئیس مجلس شورای اسلامی در روز نخست سفر به عراق، با رئیس مجلس، رئیس جمهور و نخست وزیر عراق دیدار و گفت‌و‌گو کرد.

قالیباف، در دومین روز سفر به کشور عراق، در ساعت آغازین صبح امروز با فائق زیدان، رئیس شورای عالی قضایی عراق دیدار و گفت‌و‌گو کرد.

رئیس مجلس در ادامه دومین روز سفر خود به کشور عراق، با قاسم حسن العبودی، مشاور امنیت ملی عراق دیدار و گفت‌و‌گو کرد.

محمد باقر قالیباف در دومین روز سفر خود به عراق در نشست مشترک با فعالان اقتصادی ایران و عراق شرکت کرد.

شرکت در مراسم چهلمین روز خاکسپاری پیکر قائد شهید امت در کربلای معلی از دیگر برنامه‌های سفر رئیس مجلس در دومین روز سفر به کشور عراق است.

سیاسی

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم، محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، در سفر خود به عراق، نشستی با حضور فعالان اقتصادی ایرانی و عراقی برگزار کرد. این نشست به منظور تقویت همکاری‌های اقتصادی و تجاری میان دو کشور و بررسی فرصت‌های سرمایه‌گذاری مشترک برگزار شد. دیدار قالیباف با مشاور امنیت ملی عراق

 

این نشست با حضور نمایندگان بخش خصوصی و دولتی دو کشور، به تبادل نظر در زمینه‌های مختلف اقتصادی و تجاری پرداخته و راهکارهای تقویت روابط دوجانبه را مورد بررسی قرار داد.

به گزارش تسنیم، قالیباف روز گذشته به عراق سفر کرد. دیدار با مقام‌های ارشد عراق و چهره‌های عالی‌رتبه این کشور و گفت‌وگو درباره ارتقای روابط دوجانبه، امنیت مرزها، مبارزه با تروریسم، توسعه همکاری‌های اقتصادی و اجرای توافق‌های مشترک از جمله برنامه‌های رئیس مجلس در سفر به عراق است.

انتهای پیام/  

جوان آنلاین: به نقل از المیادین، رسانه‌های صهیونیستی اعلام کردند که فرود هواپیما‌ها در فرودگاه اسرائیلی بن گوریون به دلیل اعتصاب کارمندان این فرودگاه در اعتراض به شرایط کاری و کمبود نیروی انسانی متوقف شده است.

به گزارش مهر، بر اساس این گزارش وزیر حمل و نقل رژیم صهیونیستی از مسئولان فرودگاه خواسته است کمیته کارگران را به دادگاه ارجاع داده تا به این اعتصاب «غیرقانونی» پایان دهد.

در همین راستا وزیر امور دارایی رژیم صهیونیستی به شدت از کارگرانی که دست به اعتصاب زده‌اند انتقاد کرد.

خبرورزشی: شاید بهتر باشد یک بار برای همیشه تکلیف این موضوع را روشن کنیم؛ آیا در انتخاب بازیکنان تیم ملی، غیر از مسائل فنی، معیار و استاندارد دیگری هم وجود دارد یا نه؟

ماجرا فقط یک شادی بحث‌برانگیز در یک مسابقه باشگاهی نیست. بازیکن ممکن است در فوتبال باشگاهی هر مدل شادی را برای خودش انتخاب کند و حتی بعد از مسابقه هم بگوید این مدل خوشحالی کردن من است. بسیار خب؛ انتخاب با خودش. اما وقتی پای پیراهن تیم ملی وسط می‌آید، دیگر ماجرا فقط انتخاب شخصی نیست.

تیم ملی میلیون‌ها مخاطب دارد و بازیکنی که این پیراهن را می‌پوشد، فقط نماینده خودش نیست.

اینکه یک بازیکن مانند شجاع خلیل‌زاده پس از گلزنی یا پیروزی مقابل تماشاگران رقیب حرکتی تحریک‌آمیز انجام دهد، ممکن است در فوتبال باشگاهی به عنوان بخشی از هیجان مسابقه دیده شود؛ اما آیا همین رفتار وقتی قرار است با پیراهن تیم ملی تکرار شود، باز هم باید کاملاً بی‌اهمیت باشد؟

اتفاقاً اینجا همان جایی است که باید درباره معیارها سؤال کنیم: اینکه آیا تیم ملی ایران برای دعوت از بازیکنانش، کد اخلاقی دارد؟

اگر دارد، چرا درباره اجرای آن چیزی نمی‌شنویم؟ اگر ندارد، چرا نباید داشته باشد؟

تیم ملی قرار نیست مجموعه‌ای از بهترین بازیکنان لیگ باشد که فقط بر اساس فرم و کیفیت فنی کنار هم قرار می‌گیرند. ملی‌پوش شدن، یک عنوان معمولی در فوتبال نیست. بازیکنی که پیراهن ایران را می‌پوشد، باید بداند بخشی از رفتار او زیر ذره‌بین میلیون‌ها ایرانی قرار دارد.

هیچ‌کس نمی‌گوید بازیکن باید بعد از گل مثل مجری مراسم رسمی رفتار کند یا هیجانش را کنار بگذارد. فوتبال بدون هیجان که فوتبال نیست. اما میان شادی و تحریک تماشاگر هم تفاوتی وجود دارد که نمی‌شود آن را نادیده گرفت.

اگر فدراسیون و کادرفنی معتقدند رفتار بازیکنان هیچ ارتباطی با انتخاب آنها ندارد، صریح بگویند. اما اگر برای پیراهن تیم ملی شأن و استانداردی قائل هستیم، بد نیست این استاندارد را برای همه اجرا کنیم؛ برای ستاره، بازیکن باتجربه و حتی کاپیتان تیم ملی...

 

احسان عزیزی، دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «نگاهی به کارنامه احمد کسروی» نوشت:

احمد حکم‌آبادی تبریزی، مشهور به احمد کسروی، در هشتم مهر ۱۲۶۹ خورشیدی در تبریز زاده شد. او از برجسته‌ترین روشنفکران ایرانی عصر پهلوی به شمار می‌رود که جریان فکریِ خردگرا و اصلاح‌طلبانه میرزا فتحعلی آخوندزاده را در دوره مشروطه پی گرفت و در اندیشه خود به اوج و تکامل رساند. پدرش بازرگان بود و برخلاف سنت خانوادگی که بیشتر اعضای آن روحانی بودند، تحصیلات حوزوی نداشت. کسروی به تشویق پدر وارد مدرسه علوم دینی طالبیه تبریز شد و در آنجا با شیخ محمد خیابانی، از استادان جوان و آزادی‌خواه مدرسه، آشنا گردید. این آشنایی، نقطه آغاز مشارکت او در فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی شد.

شانزده‌ساله بود که جنبش مشروطیت ایران آغاز شد. کسروی از هواداران پرشور مشروطه بود و در کنار انجمن‌های مردمی تبریز، به ویژه «انجمن اسلامیه»، علیه استبداد و هواداران محمدعلی شاه مبارزه می‌کرد. او کوشید با مطالعه علوم جدید و زبان‌های خارجی، دانش خود را برای پیشبرد آرمان‌های مشروطه گسترش دهد. در محرم ۱۲۹۰ خورشیدی، با یورش قوای روس به تبریز و قدرت‌گیری صمدخان شجاع‌الدوله — حاکم مستبد آذربایجان — فضای سیاسی شهر به شدت امنیتی شد. کسروی به دلیل فعالیت‌های مشروطه‌خواهی مورد آزار قرار گرفت و ناگزیر خانه‌نشین شد. این دوره انزوا، او را به سمت تجارت کوچکی (کارگاه جوراب‌بافی) کشاند، اما این راه با روحیه جستجوگر او سازگار نبود و به زودی آن را رها کرد.

با آغاز جنگ جهانی اول، آذربایجان به عرصه رویارویی روسیه تزاری و عثمانی تبدیل شد. کسروی در این هنگام ۲۵ سال داشت و در مدرسه آمریکایی‌های تبریز به تدریس و یادگیری زبان انگلیسی مشغول بود. با تعطیلی مدرسه در سال ۱۲۹۵، سفری به قفقاز کرد و پس از بازگشت، بار دیگر به تدریس پرداخت. در سال ۱۲۹۶، انقلاب اکتبر روسیه رخ داد و حکومت تزاری سرنگون شد. تأثیر این واقعه در ایران بسیار گسترده بود و به شکل‌گیری جنبش‌های مردمی علیه دولت مرکزی انجامید. یکی از این جنبش‌ها، قیام شیخ محمد خیابانی بود که کسروی ابتدا به آن پیوست، اما با رادیکال شدن حرکت و گرایش آن به سوی جدایی‌طلبی، از خیابانی فاصله گرفت.

آذربایجان در آن سال‌ها …