اقتصاد۲۴- سالها با این باور زندگی کرد که نابینایی پایان راه نیست. از همان کودکی که پزشکان به خانوادهاش گفته بودند اندک بینایی باقیماندهاش نیز تا ۱۱سالگی از بین خواهد رفت، یاد گرفت بهجای آنچه از دست داده، بر آنچه هنوز دارد تکیه کند. جوان ۲۲سالهای از یکی از روستاهای شهرستان نمین اردبیل که میخواست تاریخ درس بدهد، روی پای خودش بایستد و ثابت کند معلولیت، مانعی برای ساختن آینده نیست، حالا یک سالی میشود که خانهنشین شده، چون با وجود موفقیت در آزمون سراسری، نتوانسته در دانشگاه فرهنگیان پذیرش بگیرد. روایت این داوطلب، اما یک استثنا نیست.
گزارشهای رسیده به «شرق» و گفتوگو با افراد دارای معلولیت بینایی، فعالان حقوق معلولان و انجمن نابینایان کشور نشان میدهد در سالهای اخیر شماری از داوطلبان نابینا، با وجود قبولی در آزمون سراسری و پشت سر گذاشتن مراحل مصاحبه، در آستانه ورود به دانشگاه فرهنگیان از ادامه مسیر بازماندهاند. آنها میگویند در توضیح این اتفاق، گاه به «بخشنامهای جدید» و گاه به «تکمیل ظرفیت» استناد شده، اما تاکنون توضیح روشنی درباره مبنای این تصمیم یا تغییر رویه نسبت به سالهای گذشته ارائه نشده است. معلمی که به کلاس درس نرسید
«رضا» ۲۱ سال دارد و اهل یکی از روستاهای شهرستان نمین استان اردبیل است. زندگی او، قصه زمینخوردن و بلندشدن چندباره است. قصه کسی که نه فقدان بینایی مقابلش ایستاد و نه زندگی در یک روستا: «بینایی چشم چپم را وقتی خیلی کوچک بودم از دست دادم. چشم راستم هم که تا ۵۰ درصد بینایی داشت و میتوانستم با خط درشت بخوانم و بنویسم، مدت زیادی برایم باقی نماند. دکتر گفته بود اندک بینایی باقیمانده هم در ۱۱ سالگی از دست میرود و همینطور هم شد. به دلیل نبود امکانات و البته فقر نتوانستم بلافاصله درسخواندن را ادامه دهم و دو سالی را از دست دادم».
بعد از این، اما رضا متوقف نشد. او سراغ یادگیری جدیدی رفت: «کمی بعد توانستم به مرکز نابینایان مرکز استان بروم و در آنجا خط بریل را یاد گرفتم. بعد توانستم با دانشآموزان عادی روستای خودمان در مدرسه ثبتنام کنم. از ششم تا نهم دوره متوسطه آن زمان را با همان دانشآموزان خواندم. در ادامه وارد رشته انسانی شدم و به دبیرستان دارای خوابگاه در شهر نزدیک روستای خودمان یعنی نمین رفتم. بازهم همراه با دانشآموزان …
