پژوهشگران علوم زیستپزشکی دانشگاه اولو، دادههای بیش از ۲۲۰۰ فرد میانسال را بررسی کردند تا متابولیتهای موجود در خون، شاخصهای خطر قلبی-متابولیک و هورمونهای جنسی در مصرفکنندگان قهوه را بررسی کنند. آنها دریافتند افرادی که قهوه بیشتری مصرف میکردند، چربی کل و چربی احشایی کمتری داشتند و حجم توده عضلانی اسکلتی آنها بیشتر بود؛ این در حالی بود که شاخص توده بدنی افراد تفاوت چشمگیری نداشت. به گفته پژوهشگران، یکی از توضیحات احتمالی این یافته آن است که کافئین با تحریک دستگاه عصبی سمپاتیک، میزان سوختوساز در حالت استراحت، مصرف انرژی و لیپولیز گرمازای بدن یعنی سوزاندن چربی برای تولید گرما را افزایش میدهد.
بیشتر بخوانید: شکست یک باور قدیمی درباره نحوه مصرف غذا پس از پایان ورزش
پژوهشگران همچنین به ارتباطهای جالبی میان مصرف قهوه و هورمونهای جنسی در مردان پی بردند. مردانی که قهوه بیشتری مینوشیدند، وضعیت مطلوبتری در شاخصهای گلوکز و انسولین داشتند، غلظت تستوسترون زیستفراهمپذیر در آنها بیشتر بود و سطح پروتئین متصلشونده به هورمونهای جنسی (SHBG) نیز بالاتر بود. در مقابل، سطح تستوسترون آزاد آنها اندکی پایینتر بود.
تستوسترون زیستفراهمپذیر شامل تستوسترون آزاد، یعنی تستوسترونی که به پروتئین دیگری متصل نیست، و تستوسترون متصل به آلبومین است و در واقع بخش قابل استفادهتر هورمون محسوب میشود. SHBG نیز یکی از سازوکارهایی است که بدن از طریق آن میزان هورمونهای جنسی زیستفراهمپذیر، از جمله آندروژنهایی مانند تستوسترون، را تنظیم میکند؛ این پروتئین با اتصال به این هورمونها، میزان دسترسی آنها به بافتها را کاهش میدهد.
به گفته پژوهشگران، ممکن است این مسیرهای هورمونی در ارتباط میان مصرف قهوه و کاهش خطر دیابت در هر دو جنس نقش داشته باشند. در زنان، ارتباطهای هورمونی محدودتر بود؛ بهطوری که مصرف بیشتر قهوه با افزایش جزئی SHBG و کاهش شاخصهای آندروژنهای آزاد همراه بود. سطح پایین SHBG در زنان و مردان با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ ارتباط دارد. با این حال، از آنجا که این مطالعه مشاهدهای است، نمیتوان بر اساس آن رابطه علت و معلولی میان مصرف قهوه و تغییرات هورمونی را اثبات کرد.
البته بیایید واقعبین باشیم؛ فارغ از اینکه تحقیقات چه میگویند، بعید است کسی به خاطر این یافتهها ناگهان فنجان قهوه صبحگاهیاش را کنار بگذارد. منبع: برترین ها
