اقتصاد۲۴- خاورمیانه روزهای پرالتهابی را میگذراند و تغییر آرام، اما ملموس آرایش بازیگران اصلی نشان میدهد که منازعه ایران و آمریکا وارد فاز تازه و پیچیدهای شده است؛ فازی که در آن، صدا و غرش بمبها موقتاً جای خود را به شلیک تحریمهای ثانویه، جنگ روایتها در تنگه هرمز و دیپلماسی پنهان میانجیها داده است. چنانچه دولت دونالد ترامپ با توقف موقت کارزار نظامی، فرمان تغییر رویکرد را به سمت عملیات «طرد اقتصادی» و محاصره شریانهای مالی تهران چرخانده است.
با این حال، نمیتوان این توقف موقت جنگ را به معنای دستیابی به صلح یا نشانهای از عقبنشینی یکی از طرفین دانست؛ این وضعیت در واقع کشیدن ترمز دستی جنگ برای ارزیابی اثرات فشار اقتصادی و البته خرید زمان تا عبور از یک رویداد تعیینکننده سیاسی در داخل ایالات متحده است. چرا واشنگتن بمب را کنار گذاشت و تحریم را جلو کشید؟
اطلاعات درزیافته از گفتوگوهای پشت درهای بسته مقامهای ارشد آمریکایی با متحدان منطقهای و غربی نشان میدهد که مارکو روبیو، وزیر خارجه ایالات متحده، به همتایان خود پیام داده که واشنگتن «فعلاً» برنامهای برای آغاز حملات تهاجمی جدید علیه ایران ندارد. درعوض، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، از اجرای طرحی موسوم به «عملیات طرد اقتصادی» خبر داده که هدف آن فلج کردن شریانهای مالی، نفتی و کشتیرانی ایران از طریق هدف قرار دادن بیش از ۶۰ فرد، شرکت و نفتکش است.
همزمان، بریتانیا نیز با لحنی تند همراهی کامل خود را با این راهبرد اعلام کرده است. جان هیلی، وزیر خزانهداری بریتانیا، با مباهات به وضع بیش از ۲۴۰ تحریم علیه ایران، تصریح کرده که لندن در کنار واشنگتن برای قطع دسترسی تهران به نظام مالی بینالمللی و بازگشایی کامل تنگه هرمز اقدام خواهد کرد.
اما چرا واشنگتن دست از حملات نظامی کشید؟ تحلیلگران بر این باورند که طولانی شدن درگیریها، خطر جهش ناگهانی قیمت جهانی انرژی و افکار عمومی خسته از جنگ، دولت ترامپ را به این نتیجه رسانده که هزینه سیاسی و اقتصادی ادامه حملات مستقیم در مقطع کنونی بسیار بالاست. گزارش رسانههای آمریکایی حاکی از آن است که این سیاست «فشار اقتصادی بهجای بمباران» دستکم تا انتخابات میاندورهای کنگره آمریکا در پاییز ادامه خواهد داشت؛ تا واشنگتن بتواند بدون ایجاد تکانههای جدید در …
