
اقتصاد۲۴- اگرچه هنوز هم موشکهای سنتی زمین به هوا (SAMs)، یکی از اصلیترین ابزارها برای دفاع از حریم هوایی هستند، اما استفاده از موشکهای گران برای مهار و سرنگون کردن نیروهای تهاجمی دشمن، در برابر پهپادهای ارزان، ایده جالبی نیست. از همین رو ارتشهای کشورهای مختلف به سراغ راهکار دیگری رفتهاند: پهپادهای رهگیر که برای شکار و نابودی پهپادهای متخاصم طراحی شدهاند. در اینجا قصد داریم تا از ابعاد مختلف، به مقایسه این دو رویکرد بپردازیم: هزینه هر رهگیری
یکی از مهمترین مسائل در هر موضوعی، بحث اقتصادی است. بیتردید هزینه ساخت موشکهای مدرن زمین به هوا بهشدت بالاست؛ چراکه به جستجوگرهای پیشرفته، سیستمهای پیشران، الکترونیک هدایت و کلاهکهای قادر به انهدام اهداف سریع و مانورپذیر نیاز دارند. استفاده از چنین موشکهایی برای انهدام جنگنده، هلیکوپتر یا موشک کروز منطقی به نظر میرسد؛ اما اگر هدف، منهدم کردن یک پهپاد نسبتاً ارزان باشد، قضیه فرق میکند.
پهپادهای رهگیر عموما گزینه ارزانقیمتتری هستند که اکثرشان با بدنههای سادهتر، حسگرهای جمعوجور و قطعات قابلاستفاده مجدد یا نسبتاً ارزان ساخته میشوند. برخی از انواع این پهپادها، با برخورد به هدف، آن را نابود میکنند و برخی مدلهای دیگر، کلاهکهای کوچک یا مکانیزمهای انهدام دیگری را حمل میکنند. هدف ساده است: برای مهار یک تهدید یا خطر کمارزش تا حد امکان، نباید از یک رهگیر باارزش و گرانقیمت استفاده کرد.
موشک زمین به هوا سرعت و انواع اهداف
در شرایطی که سرعت اولویت کار باشد، موشکهای زمین به هوا، نسبت به پهپادهای رهگیر در اولویت خواهند بود. سیستم موشکهای زمین به هوا (سام) برای درگیری با اهدافی با سرعتهای مادون صوت بالا، مافوق صوت و حتی سرعتهای بیشتر، طراحیشدهاند. بسته به نوع سیستم موشکها، آنها میتوانند تهدیدی جدی برای هواپیماهای جنگی و موشکهای کروز باشند.
پهپادهای رهگیر معمولا در برابر اهداف، کندتر عمل میکنند و بیشتر برای انهدام پهپادهای کوچکی مناسب هستند که سرعت پرواز و مانور پذیریشان به نحوی است که پهپاد دیگری بتواند آنها را تعقیب کند؛ اما اکثر پهپادهای رهگیر، در برابر یک جنگنده یا موشک سریع، برای تطبیق با سرعت و محدوده درگیری با مشکل مواجه خواهند …
