اقتصاد۲۴- یکی از چشمگیرترین قابلیتهای هر ناو هواپیمابر، توانایی آن برای پرتاب سریع و بازیابی هواپیماهای خود است. برای پرتاب هواپیماهایی مانند جنگندهها از روی عرشه ناو هواپیمابر، از سامانههای منجنیق استفاده میشود که دو نوع اصلی دارند: منجنیق بخار و منجنیق الکترومغناطیسی. برای بیشتر عملیاتهای ناوهای هواپیمابر، سالها از منجنیقهای بخار استفاده میشد، اما اکنون شرایط تغییر کرده است.
ناو هواپیمابر USS Gerald R. Ford (CVN-۷۸)، بزرگترین ناو هواپیمابر جهان، نخستین شناوری است که به سامانه منجنیق الکترومغناطیسی مجهز شده است. این فناوری نسبت به نمونههای بخار قدیمی، مصرف انرژی بسیار کمتری دارد و توانایی بیشتری ارائه میدهد.
هر دو نوع منجنیق میتوانند جنگندهها را با سرعتهای متفاوتی پرتاب کنند، اما بهطور کلی یک جنگنده برای برخاستن از روی ناو به حدود ۱۶۵ مایل بر ساعت (حدود ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت) سرعتی که توسط منجنیق ایجاد میشود نیاز دارد. این افزایش سرعت از حالت سکون انجام میشود؛ یعنی خلبان در کمتر از دو ثانیه با سرعتی حدود ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت از روی عرشه به بیرون پرتاب میشود. …














