اقتصاد۲۴- در نگاه اول باید بگویم که فیلم «بیداد» ساخته سهیل بیهقی نقدهایی جدی برمیانگیزد که به وقتش، در نوشتاری مستقل، به آنها خواهم پرداخت. اما در این یادداشت میخواهم فارغ از آن ملاحظات، از یکی از درخشانترین وجوه این فیلم بنویسم. از بازی امیر جدیدی در نقشی دشوار و لغزنده.
حضور جدیدی در «بیداد» مثل جاریشدن خون در رگهای قصه است. چیزی که فیلم را زنده نگه میدارد، بهویژه در نیمهی دوم، آنجا که ریتم روایت رو به فرسایش میرود و این بازیگر است که با انرژی و دقتِ بازیاش، تپش را به تن فیلم بازمیگرداند. جدیدی در این فیلم بار سنگینی از احساس و تناقض را به دوش میکشد و آن را با ظرافتی قابل تحسین به مخاطب منتقل میکند.
کاراکتر او -که گویی از شمایل و منشِ چهرهای مثل تتلو الهام گرفته شده- شخصیتی است آکنده از تضادهای درونی. آدمی که همزمان جذاب است و هالو، قوی است و آسیبپذیر، اجتنابی است و مضطرب، حامی است و در عین حال مهرطلب، دوستداشتنی است و نفرتانگیز. این مجموعه از دوگانگیها میتوانست بهسادگی به شخصیتی متناقض و غیرقابلباور در روایت بدل شود، اما جدیدی با ظرافتی که در بازی اش خرج میکند توانسته در همان شکاف میان …
