به گزارش تجارت نیوز، فولادسازان ایرانی سالهاست با کمبود برق در تابستان و محدودیت گاز در زمستان دستوپنجه نرم میکنند. این مشکلات آنقدر جدی بودهاند که نگرانی درباره ماده اولیه را تا حدی به حاشیه راندهاند. با اینحال، بحران سنگآهن آرامتر اما عمیقتر پیش میرود. ممکن است روزی برق و گاز کارخانه تأمین شود، اما معدن دیگر نتواند خوراک کافی به آن برساند. عمر معادن چقدر است؟
درباره میزان ذخایر سنگآهن ایران اعداد متفاوتی اعلام میشود. مهرداد اکبریان، رئیس انجمن سنگآهن ایران، گفته است حدود ۲.۸ میلیارد تن ذخیره روی کاغذ ثبت شده که نزدیک به ۵۰۰ میلیون تن آن در معادن بزرگ برداشت شده است. بر این اساس، حدود ۲.۳ میلیارد تن ذخیره باقی مانده که میتواند حداکثر نیاز ۱۵ سال آینده را پاسخ دهد.
در مقابل، نیما شهبازی، مدیر کنترل طرحها و پروژههای شرکت سرمایهگذاری توسعه معادن و فلزات، تیرماه ۱۴۰۳، ذخایر قطعی ایران را ۳.۸ میلیارد تن و ذخایر زمینشناسی را بیش از ۵ میلیارد تن اعلام کرده بود.
اختلاف این ارقام به این معنا نیست که یکی از دو طرف لزوماً اشتباه میکند. سنگی که در بررسیهای زمینشناسی شناسایی شده، همیشه قابلاستخراج نیست. بخشی از ذخایر در عمق زیاد قرار دارند، عیار برخی پایین است و استخراج گروهی دیگر با فناوری و قیمتهای امروز صرفه اقتصادی ندارد.
برای فولادساز، آنچه اهمیت دارد حجم سنگی نیست که احتمالاً زیر زمین وجود دارد؛ بلکه میزان مادهای است که میتوان با هزینه قابلقبول استخراج، فرآوری و به کارخانه منتقل کرد. کارخانهها از معادن جلو زدند
مشکل اصلی از جایی آغاز شد که توسعه بخشهای مختلف زنجیره با یک سرعت پیش نرفت. ساخت کارخانه فولاد، واحد احیا و خطوط گندلهسازی با شتاب دنبال شد، اما اکتشاف و آمادهسازی معادن تازه عقب ماند.
محمدرضا نعمتزاده، وزیر وقت صنعت، معدن و تجارت، اسفند ۱۳۹۵ اعلام کرده بود تولید بیش از ۵۰ میلیون تن فولاد در افق ۱۴۰۴، سالانه به حدود ۱۵۰ تا ۱۶۰ میلیون تن سنگآهن نیاز دارد.
تولید ۵۵ میلیون تن فولاد محقق نشد، اما بخش بزرگی از ظرفیت موردنظر ساخته شد. اکنون اگر محدودیت انرژی کاهش یابد و کارخانهها بخواهند از ظرفیت بیشتری استفاده کنند، فشار تقاضا بر معادن موجود افزایش …
