به گزارش سایت دیدبان ایران، طبق شواهد جدید، برخی از انسانهای امروزی، نسخهای از ژن گیرندهی هورمون رشد را از نئاندرتالها به ارث بردهاند که باعث افزایش تودهی عضلانی میشود.
نئاندرتالها که خویشاوندان نزدیک انسان بودند، جثهای محکمتر و عضلاتی بزرگتر از انسانهای امروزی داشتند. استخوانهای آنها نشاندهندهی قدرت بدنی بالا است و ویژگیهایی مانند برجستگیهای ابرویی بزرگ و ریشههای دندانی کوتاه، از مشخصات ظاهری آنها بود. اکنون دانشمندان دریافتهاند بخشی از این توانایی عضلانی، از طریق ژنتیک به برخی از انسانهای امروزی رسیده است.
هورمون رشد که توسط غدهی هیپوفیز در مغز ترشح میشود، نقش کلیدی در شکلدهی به بدن، به ویژه رشد عضلات و استخوانها دارد. این هورمون پس از ترشح، از طریق خون به سلولها میرسد و برای تأثیرگذاری، باید به گیرندههای خاصی روی سطح سلول متصل شود. این اتصال، پیامی را به درون سلول منتقل و فرآیند رشد را آغاز میکند.
تیمی بینالمللی به رهبری هوگو زبرگ از موسسه کارولینسکا و فیلیپ کانیس از موسسه انسانشناسی تکاملی ماکس پلانک، به بررسی گیرندهی هورمون رشد در انسانهای امروزی پرداختند. آنها دریافتند نسخهای از این گیرنده که از نئاندرتالها به ارث رسیده، دارای دو تغییر ژنتیکی خاص است که در نسخهی رایجتر آن در انسانهای امروزی دیده نمیشود.
به گزارش ساینتیفیک آمریکن، آزمایشهای انجامشده روی سلولهای کشتشده در آزمایشگاه نشان داد سلولهای حاوی گیرندهی نئاندرتالی، پاسخ بسیار قویتری به هورمون رشد نشان میدهند. این سلولها تا ۴۰ درصد بیشتر از سلولهایی که گیرندهی معمولی داشتند، رشد کردند. محققان این افزایش رشد را عمدتاً به یکی از دو تغییر خاص نسبت دادهاند.
انسانهای امروزی این نسخهی ژنی را حدود ۴۷هزار سال پیش، در نتیجهی آمیزش با نئاندرتالها به ارث بردهاند. امروزه، این واریانت ژنی به طور …
