به گزارش سایت دیده بان ایران؛ در عرصه نبردهای دریایی نوین، اصلیترین قدرت یک زیردریایی تهاجمی ، قابلیت پنهانکاری و بقای آن در اعماق اقیانوس است. تا پیش از ظهور انرژی هستهای، زیردریاییها مجبور بودند برای شارژ باتریها و تجدید هوای تنفسی خدمه، به طور مداوم به سطح آب بیایند که این مسئله آنها را به اهدافی آسیبپذیر تبدیل میکرد.اما امروزه، شناورهای زیرسطحی استراتژیک میتوانند ماهها بدون دیدن نور خورشید در اعماق آب گشتزنی کنند. این استقامت بینظیر، به سیستمهای پیچیده و چندلایه پشتیبانی حیات متکی است که زیردریایی را به یک مجموعه کاملاً مستقل تبدیل میکند. در ادامه، به بررسی سیستمهای تولید اکسیژن و مدیریت هوای تنفسی در این غولهای آهنی میپردازیم: قلب تپنده سیستم تنفسی در هر زیردریایی مدرن، دستگاهی به نام ژنراتور تولید اکسیژن (OGG) است. مهندسان نظامی برای تامین اکسیژن مورد نیاز دهها خدمه، به جای ذخیرهسازی پرحجم و خطرناک گاز، به سراغ منبعی رفتهاند که زیردریایی را احاطه کرده است: آب دریا. این سیستم بر پایه فرآیند الکترولیز یا تجزیه الکتریکی آب استوار است، اما پیادهسازی آن در یک محیط نظامی و بسته، پیچیدگیهای مهندسی فراوانی دارد.در گام نخست، استفاده مستقیم از آب دریا برای الکترولیز غیرممکن است. آب اقیانوس حاوی مقادیر زیادی نمک (کلرید سدیم) است و اعمال جریان الکتریکی به آن، به جای اکسیژن خالص، گاز به شدت سمی و کشنده کلر تولید میکند که میتواند در عرض چند دقیقه تمام خدمه را از پای درآورد. برای رفع این چالش فنی، زیردریاییها ابتدا آب دریا را وارد مجتمعهای آبشیرینکن صنعتی خود میکنند. با استفاده از تکنیکهای تقطیر پیشرفته یا اسمز معکوس، آب به حالت کاملاً مقطر و عاری از هرگونه املاح تبدیل میشود.از آنجا که آب مقطر رسانای ضعیفی برای جریان الکتریسیته است، در مرحله بعد یک ماده الکترولیت شیمیایی، معمولاً هیدروکسید پتاسیم، به آن افزوده میشود تا مقاومت الکتریکی آب کاهش یابد. سپس جریان مستقیم (DC) بسیار قدرتمندی که مستقیماً از رآکتور هستهای یا ژنراتورهای دیزلی تغذیه میشود، از این محلول عبور میکند. این شوک الکتریکی، …
![[الهه نشاطی] تست تصادف در غیاب ارابههای مرگ!](/news/u/2026-08-24/ettelaat-0cbu8.jpg)
