وی ادامه داد: التهاب در بافت کبد (هپاتیت) می تواند بدون علامت باشد و در صورت پیشرفت درگیری مغزی، کبدی، کلیوی و در نهایت مرگ ایجاد کند.
منیری تب، لزر، بدن درد و بی اشتهایی را از علائم هپاتیت اعلام کرد و افزود: همپنین زمانی که درگیری کبدی ایجاد شود و سلول های این عضو از بین برود، آنزیم های کبدی بالا برفته و فرد به زردی مبتلا می شود.
وی تصریح کرد: راه های انتقال هپاتیت A و E مدفوعی و دهانی است، اما هپاتیت B, C, D, G معمولا به صورت تماس های جنسی، انتقال مادر به کودک، تزریق مواد مخدرو تزریق فرآورده های آلوده خونی منتقل شود.
این متخصص بیماری های عفونی اظهار کرد: در مورد هپایتت C با توجه به اینکه در یک سری گروه های پرخطر مثل هموفیلی، تالاسمی، افرادی که همودیالیز می شوند ومعتادین تزریقی انتقال پیدا می کند، به همین دلیل تشخیص و غربالگری قدری مشکل تر است.
به گفته منیری، واکسیناسیون بهترین اقدام برای کنترل بیماری است که برای نوع B هپاتیت انجام می شود.
وی افزود: فرد مبتلا به هپاتیت مزمن فعال، درمان دارویی خود را باید تا آخر عمر ادامه دهد که البته درمان مطلوبی است و سیر خوبی دارد. برای هپاتیت C نیز در سالهای اخیر داروهای خوبی به بازار آمده که هم دوره بیماری را کوتاهتر می کند و هم مقبولیت درمان را افزایش می دهد.
منیری در پایان با اشاره به ابتلای بدون علامت برخی افراد، عنوان کرد: این افراد ناقل هستند و باید به طور مداوم پایش شوند ولی درمان خاصی لازم نیست، فقط اطرافیان آنها حتما باید واکسینه شوند.
