به گزارش سایت دیده بان ایران؛ عبدالله رمضانزاده، سخنگوی دولت اصلاحات، در ارتباط با امضای پیمان دفاعی مکه میان عربستان، پاکستان و ترکیه گفت:همانطور که اعلام شده، این پیمان علیه هیچ کشوری نیست. بنابراین اگر واقعاً علیه هیچ کشوری نباشد، ما نیز میتوانیم به آن ملحق شویم و پیمان را به سمتوسوی دیگری هدایت کنیم.
طبیعی است که عربستان به دلیل برخی ضعفهای خود از پاکستان و ترکیه کمک گرفته است، اما ما باید با حسن نیت با این قضیه برخورد کنیم و به دنبال شکلگیری یک پیمان منطقهای میان کشورهای مسلمان باشیم؛ پیمانی که جهتگیری آن نیز علیه اسرائیل باشد.
یکی از فرصتها این است که این پیمان میتواند نشان دهد عربستان در کنار پایداری روابط با آمریکا، تصمیم به همکاری امنیتی با کشورهای اسلامی دارد؛ بهویژه در شرایطی که آمریکا برخی از پایگاههای نظامی خود را در منطقه کاهش داده یا در حال بازنگری در حضور نظامی خود است.
در این میان، این سؤال نیز مطرح است که ایران با توجه به فشارهای تبلیغاتی و رنج ناشی از تحریمها، چگونه باید موضع بهتری اتخاذ کند تا از مزایای این پیمان بهره ببرد. سؤال دوم این است که اگر چنین پیشنهادی مطرح شود و پذیرفته نشود، تبعات آن در روند جنگهای احتمالی آینده چه خواهد بود.
از منظر تاریخی، ایران و عربستان در دهههای گذشته روابط امنیتی داشتهاند. در سال ۱۳۸۲ و در دولت خاتمی، پیمان امنیتی با عربستان امضا شد که بعدها با مشکلاتی روبهرو شد و در دولت احمدینژاد، تعهدات آن دچار خلل شد.
پیمان امنیتی ایران و عربستان در دهههای قبل وجود داشته است، اگرچه در دهههای اخیر با مشکلاتی روبهرو بوده. در حال حاضر نیز امکان بازنگری و ازسرگیری چنین پیمانی وجود دارد.
ممکن است بعضی تندروها با حضور ایران در این پیمان مخالفت کنند، اما ایران میتواند با استفاده از روابطش با پاکستان و ترکیه، همکاری با این کشورها را بیشتر کند و روی مقابله با اسرائیل بهعنوان یک موضوع مشترک تمرکز کند.
پیشنهاد میشود رویکرد تبلیغاتی به گونهای تنظیم شود که این اتحادیه را در جهت مقابله با اسرائیل و ایجاد ثبات و امنیت در منطقه تبیین کند، نه به عنوان پیمانی علیه همسایگان.
نتیجهگیری عملی و آیندهنگرانه این است که با وجود مخالفتهای داخلی و دشواریهای سیاسی، این پیمان میتواند به تغییر وضعیت امنیتی منطقه، کاهش تنشهای شیعه و سنی و کاهش تبلیغات منفی کمک کند.
در صورت پذیرش عضویت ایران از سوی عربستان، این روند میتواند به تقویت همکاریهای منطقهای و بینالمللی و شکلگیری چارچوبی جدید برای امنیت و ثبات منطقه منجر شود.
منبع: چندثانیه
