به گزارش سایت دیدبان ایران، وقتی چند مدرک هویتی، تحصیلی و شغلی روی میز دارید، ترجمه همه آن ها راه مطمئنی به نظر می رسد؛ اما پرونده پرحجم الزاما پرونده کامل تری نیست. هر ترجمه باید کار مشخصی انجام دهد و یکی از اطلاعات موردنیاز دانشگاه، کارفرما، سفارت یا اداره مهاجرت را اثبات کند. حتی دو متقاضی تحصیلی یا کاری با مقصد مشابه ممکن است به مدارک متفاوتی نیاز داشته باشند. دانشگاه، رشته، موقعیت شغلی و نوع درخواست بر فهرست نهایی اثر می گذارند. بنابراین، فهرست ترجمه را باید براساس دستورالعمل مرجع دریافت کننده و هدف پرونده تنظیم کرد، نه یک چک لیست عمومی. فهرست مدارک لازم را بر اساس هدف پرونده مشخص کنید
فهرست های عمومی فقط نشان می دهند چه گروه هایی از مدارک ممکن است در یک پرونده کاربرد داشته باشند. فهرست نهایی را مرجعی مشخص می کند که قرار است مدارک را بررسی کند؛ مانند دانشگاه، کارفرما، موسسه ارزیابی، سفارت یا اداره مهاجرت. هرکدام از این مراجع ممکن است درباره نوع سند، زبان ترجمه و نسخه قابل قبول، دستورالعمل متفاوتی داشته باشند.
برای مشخص کردن ضرورت هر مدرک، ابتدا باید نقش آن را در پرونده در نظر گرفت. دانشنامه سطح تحصیلات را نشان می دهد، گواهی اشتغال سابقه کاری را مستند می کند و سند ازدواج رابطه خانوادگی را اثبات می کند. اگر مدرکی اطلاعات لازم برای پرونده را ارائه نمی دهد و در فهرست مدارک اعلام شده از سوی مقصد نیز قرار ندارد، ترجمه آن معمولا کاربرد عملی نخواهد داشت.
تفکیک مدارک موجود از مدارک لازم از دو اشتباه رایج جلوگیری می کند: پرداخت هزینه برای اسنادی که استفاده ای از آن ها نمی شود و کنار گذاشتن مدرکی که مستقیما بر بررسی و پذیرش پرونده اثر دارد. مدارک لازم در پرونده های تحصیلی، کاری و مهاجرتی چه تفاوتی دارند؟
نوع پرونده جهت بررسی را مشخص می کند، اما برای تهیه فهرست نهایی کافی نیست. پیش از سپردن مدارک به دارالترجمه باید بدانید هر سند برای چه کاربردی، به چه زبانی و با چه سطحی از تایید آماده می شود.
عامل تعیین کننده فهرست نهایی
نوع پرونده
دانشگاه، مقطع، رشته، سامانه پذیرش یا موسسه ارزیابی
دانشنامه، ریز نمرات، گواهی اشتغال به تحصیل یا فراغت از تحصیل و مدارک آموزشی تکمیلی
تحصیلی
کارفرما، نهاد صادر کننده مجوز، عنوان شغلی و کشور مقصد …
