به گزارش سایت دیدبان ایران، دادههای شیمیایی ثبتشده در مرجانهای گالاپاگوس نشان میدهند شدت النینو در چند دهه اخیر از دامنه طبیعی نوسان این پدیده فراتر رفته است. النینو از مهمترین پدیدههای طبیعی اقلیمی زمین است که هر چند سال یکبار آبهای بخشهایی از اقیانوس آرام استوایی را بهشدت گرم میکند و میتواند الگوی بارش، خشکسالی، آتشسوزی و دمای هوا را در نقاط مختلف جهان تغییر دهد. النینو بخشی از چرخهی بزرگتری به نام نوسان جنوبی النینو یا ENSO است که از تعامل اقیانوس و جو در منطقهی استوایی اقیانوس آرام شکل میگیرد.
در شرایط عادی، بادهای تجاری از شرق به غرب میوزند و آب گرم سطح اقیانوس را به سمت اندونزی و استرالیا میرانند. این حرکت باعث میشود در نزدیکی سواحل آمریکای جنوبی، آب سردتر از اعماق اقیانوس به سطح برسد. اما هنگام وقوع النینو، بادهای تجاری ضعیف میشوند. درنتیجه، بخشی از آب گرم انباشتهشده در غرب اقیانوس آرام به سمت شرق حرکت میکند و دمای سطح آب در اطراف گالاپاگوس افزایش مییابد.
در النینوی معمولی، دمای آب منطقه میتواند حدود یک تا دو درجه سانتیگراد بالاتر از حد عادی باشد. در رویدادهای بسیار شدید، این اختلاف از دو درجه نیز فراتر میرود و اکنون انتظار میرود النینوی قدرتمند کنونی اختلاف دمایی نزدیک به سه درجه سانتیگراد رقم بزند.
گرمشدن آب فقط مسئلهای محلی نیست. تغییر دمای اقیانوس تعیین میکند چه مقدار گرما و در کدام نقطه وارد جو شود و همین اتفاق میتواند جریانهای هوایی را در مقیاسی بسیار بزرگ تغییر دهد. برای مثال، النینو با افزایش احتمال خشکسالی و آتشسوزی در اندونزی و بارندگی بیشتر در بخشهای جنوبی ایالات متحده ارتباط دارد. پیامدهای آن در مناطق دیگر جهان نیز میتواند شامل سیل، خشکسالی، موج گرما و تغییر محصولات کشاورزی باشد.
یکی از مشکلات دانشمندان برای بررسی تغییرات النینو این است که اندازهگیری دقیق دمای اقیانوسها سابقهی چندصدساله ندارد. برای فهمیدن اینکه النینوهای امروزی واقعاً غیرعادی هستند یا فقط بخشی از نوسان طبیعی اقلیم محسوب میشوند، باید اطلاعاتی از گذشتهی دورتر پیدا کرد. مرجانها چنین اطلاعاتی را در اسکلت …
