به گزارش سایت دیدبان ایران، کشف ردپاهای ۱٫۴۳ میلیون ساله در ساحل دریاچهی تورکانا، تصورات پیشین دربارهی اندازهی خویشاوندان اولیهی انسان را به چالش کشیده است.
گروهی متشکل از هشت انسانتبار در امتداد ساحلی گِلی قدم زدند. ردپاهای آنها باقی ماند، با رسوبات پوشیده شد و پس از گذشت بیش از یک میلیون سال در اختیار پژوهشگران قرار گرفت. این آثار احتمالا به دورهای مربوط میشوند که چند گونه انسانتبار بهطور همزمان در شرق آفریقا زندگی میکردند. انسان راستقامت (هومو ارکتوس) و پارانتروپوس بویسی ازجمله گونههایی بودند که در منطقه دریاچه تورکانا حضور داشتند و برای مدتی طولانی قلمرو مشترکی داشتند.
همزیستی چند گونه انسانتبار، تصور قدیمی از روند تکامل انسان را تغییر داده است. تکامل انسان مسیری مستقیم نبود که در آن یک گونه جای خود را به گونه بعدی بدهد. در بخشهایی از تاریخ، چند گونه نزدیک به انسان در یک زمان و یک منطقه زندگی میکردند. این همزمانی، شناسایی فسیلها را دشوار میکند. وقتی دو گونه نسبتا مشابه در یک محیط حضور داشتهاند، نمیتوان بهسادگی تشخیص داد یک استخوان یا ردپا متعلق به کدام یک بوده است.
دکتر کوین هاتالا از دانشگاه چتم و همکارانش هنگام بررسی ردپاهای دریاچه تورکانا با همین مسئله روبهرو شدند. این منطقه در کنیا امروز خشک و خشن است، اما در آن دوران منابع فراوان آب و غذا داشت و زیستگاه مناسبی برای گونههای مختلف انسانتبار بهشمار میرفت. ردپاهایی با اندازه و شکلی ناسازگار
بازسازی ردپاها پژوهشگران را با یک معما روبهرو کرد. آثار کشفشده برای آنکه متعلق به پارانتروپوس باشند بیش از اندازه بزرگ بودند، اما شکل آنها نیز با چیزی که از پای انسان راستقامت انتظار میرود، تفاوت داشت.
پژوهشگران دو احتمال اصلی را مطرح کردهاند: یا برداشت ما از شکل پای انسان راستقامت دقیق نیست یا پارانتروپوسها از نظر جثه و ساختار پا با تصورات فعلی ما تفاوت زیادی داشتهاند.
در میان ردپای اسبهای آبی و جانوران دیگر، ردپاهای بزرگِ هشت انسانتبار نیز دیده میشود.
احتمال حضور گونه سومی نیز وجود دارد، اما تاکنون هیچ استخوانی از گونه ناشناخته …
