گیاه رازیانه، از مدیترانه و دامنه های البرز تا قاره آمریکا

به گزارش اطلاعات آنلاین ـ رازیانه گیاهی معطر و از لحاظ ظاهری شبیه به شوید است. ساقه های آن تو خالی و به رنگ زرد ـ سبز است و برگ های آن پَرمانند و به رنگ سبز روشن هستند. از گل های زرد رازیانه ساختارهای بذر مانند یا دانه هایی می رویند که شبیه به چتر هستند. هم ریشه و هم برگ های این گیاه طعم ملایم شیرین بیان را دارند. دانه ها معطر هستند، ولی بوی تندی دارند.

رازیانه با نام علمی Foeniculum vulgare از خانواده «چتریان» یا Apiaceae است و دو نوع عمده از آن وجود دارد: رازیانه معمولی و رازیانه فلورانس. هر دو نوع رازیانه شباهت زیادی به یکدیگر دارند، ولی به طرز متفاوتی مصرف می شوند.

جوانه ها، برگ ها و دانه های رازیانه معمولی در درجه اول به عنوان طعم دهنده غذاها به کار برده می شوند. گونه های مختلف رازیانه معمولی دانه هایی با طول و عرض و مزه متفاوت دارند. مثلاً گونه های شیرین آن که به نام «رازیانه فرانسوی» یا رومی شناخته می شوند، دانه هایی شیرین و کشیده به رنگ سبز مایل به زرد دارند. «رازیانه هندی» قهوه ای و کوچک تر است. رازیانه ایرانی و ژاپنی کوچک ترین گونه ها هستند که طعم و عطر تندتری دارند. رازیانه فلورانس یا finocchio هم نامیده می شود و تا حدی کوچک تر از رازیانه معمولی است.

رازیانه بومی ناحیه مدیترانه ای است و یونانی ها و رومی های باستان با آن آشنایی داشتند. رومی ها از جوانه های آن هم برای طعم دار کردن غذاهایشان و هم طبق باورشان برای کنترل چاقی استفاده می کردند. یونانی ها به آن ماراتُن می گفتند و این نامی بود که از واژه  maraino مشتق شده بود.

رازیانه از نواحی مدیترانه به هند و نیز به سوی شمال یعنی به اروپا و انگلستان، به ویژه به مستعمرات روم برده شد. تصور می شود که بیش از ۲۰۰ سال پیش مهاجران اسپانیایی این گیاه را به نیمکره غربی بردند. در سال ۱۸۲۴ کنسول ایالات متحده در لیوِرپول دانه های رازیانه را به «توماس جفرسون» داد تا آن ها را در باغ خود در «مانتیسلو» بکارد.

این گیاه در ایران در مناطق شمالی و غربی و بیشتر در دامنه ‌های البرز به طور خودرو می روید اما در اغلب جاها می توان آن را کاشت و پرورش داد.

رازیانه عمری طولانی دارد و تقریباً در همه جا می روید. از گیاه جوان در سال نخست ریشه ای پیازی …