این وضعیت ممکن است آنقدر به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود که فرد تصور کند «من همیشه همینطور بودهام». در حالی که نگرانی مداوم، بیقراری، اختلال خواب و برخی نشانههای جسمی میتوانند از علائم یک مشکل اضطرابی باشند. سازمان جهانی بهداشت نیز اضطراب شدید و بیش از حد همراه با تنش جسمی را از ویژگیهای مهم اختلالات اضطرابی میداند. اضطراب مزمن چه فرقی با نگرانی معمولی دارد؟
نگرانی بخشی طبیعی از زندگی است. نگرانی درباره وضعیت مالی، سلامت، خانواده یا آینده بهتنهایی به معنای داشتن اختلال اضطرابی نیست.
مشکل زمانی جدیتر میشود که نگرانی شدید، مکرر و کنترل آن دشوار باشد و روی خواب، تمرکز، روابط یا عملکرد روزانه فرد تأثیر بگذارد. برای نمونه، در اختلال اضطراب فراگیر یا GAD نگرانی بیش از حد درباره موضوعات مختلف در بیشتر روزها و برای حداقل ۶ ماه از معیارهای مهم تشخیصی است؛ البته تشخیص آن باید توسط متخصص انجام شود. نشانههای اضطراب مزمن که ممکن است جدی نگیریم
همه نشانههای اضطراب به شکل حمله پانیک یا ترس شدید ظاهر نمیشوند. گاهی علائم بسیار معمولی به نظر میرسند. ۱. فکر کردن بیش از حد به اتفاقات آینده
یک گفتوگوی ساده، جلسه کاری یا حتی یک خرید معمولی ممکن است ساعتها ذهن فرد را درگیر کند. سناریوهای مختلف بارها در ذهن مرور میشوند و معمولاً تمرکز روی اتفاقات منفی است. ۲. همیشه منتظر یک اتفاق بد بودن
ممکن است هیچ خطر مشخصی وجود نداشته باشد، اما ذهن دائماً در حالت آمادهباش باشد؛ انگار قرار است هر لحظه مشکلی پیش بیاید.
این احساس مداوم «روی لبه بودن» یکی از نشانههایی است که در اختلالات اضطرابی دیده میشود. ۳. خستگی بدون دلیل مشخص
اضطراب فقط ذهن را خسته نمیکند. وقتی بدن برای مدت طولانی در حالت تنش قرار دارد، فرد ممکن است حتی پس از استراحت نیز احساس خستگی کند.
به همین دلیل خستگی مداوم در کنار نگرانی و بیقراری موضوعی است که نباید همیشه به کمبود خواب یا فشار کاری نسبت داده شود. ۴. مشکل در خواب
گاهی فرد ساعتها در تخت میماند اما ذهنش خاموش نمیشود. مرور اتفاقات روز، نگرانی درباره فردا یا بیدار شدن مکرر در طول شب میتواند با اضطراب ارتباط داشته باشد.
