رویداد۲۴ نوشت: نزدیک به دو دهه از دورانی گذشته که پخش یک سریال یا برنامه تلویزیونی میتوانست خیابانها را خلوت کند. نسلی از مخاطبان ایرانی با عادل فردوسی پور و سریالهای نود قسمتی مهران مدیری و سریال های پرمخاطب ماه رمضان بزرگ شدند؛ برنامههایی که نه فقط سرگرمی، بلکه بخشی از حافظه جمعی جامعه بودند. اما یکی پس از دیگری، بسیاری از همین برنامهها و مجریانشان یا به دلایل سیاسی کنار گذاشته شدند یا به شبکه نمایش خانگی و رسانههای خارج از کشور کوچ کردند.
روندی که سالها قبل با خروج برخی چهرهها از تلویزیون آغاز شده بود، در سالهای پایانی دهه ۱۳۹۰ و بهویژه پس از اعتراضات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱ شدت گرفت. صداوسیمای جلیلی-جبلی در این سالها کوشید با کنار گذاشتن مجریان و هنرمندان منتقد یا ناهمسو، چهرههای تازهای را مطابق با الگوی فرهنگی و سیاسی مطلوب خود بسازد. اما این پروژه به وضوح شکست خورده است. بخشی از چهرههایی که بهعنوان جایگزین معرفی شدند، نتوانستند به برندهای رسانهای تبدیل شوند و تلویزیون نیز هر سال بیشتر از مرجعیت پیشین خود فاصله گرفت. …
